یعنی چه
این واژه برای توصیف ویژگی یا پدیدهای به کار میرود که هیچگونه حد، مرز یا پایانی برای آن متصور نیست. در واقع به چیزی اشاره دارد که در جریان زمان یا مصرف شدن، کاسته و محو نمیشود و همواره مستمر و پابرجا باقی میماند.
تلفظ
این کلمه متشکل از بخش اول «تمام» (با فتح تاء) و بخش دوم «نشدنی» (با ضمه نون و شین، و فتح دال) است که به صورت سرهم و روان تلفظ میشود.
در جدول
در معماها و جداول کلمات متقاطع، اصلیترین پاسخ برای این مفهوم با توجه به تعداد حروف، خود کلمه «تمام نشدنی» (۹ حرف) یا مترادفهای آن نظیر «بی پایان» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههای متعددی بسته به بافت متن برای این واژه وجود دارد؛ برای نمونه Endless برای ابدیت عمومی و Inexhaustible برای منابع یا چشمههای تمامنشدنی کاربرد دارد.
به عربی
در زبان عربی تعابیر توصیفی و فعلی مانند «لا ينفد» (که در قرآن کریم نیز برای کلمات پروردگار آمده) دقیقترین معادل برای نمایش این مفهوم هستند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل واژگانی چون بیانتها، نامتناهی، همیشگی، دائم، زوالناپذیر و خطناپذیر است که در متون ادبی و رسمی کاربرد گستردهای دارند.
جمعبندی و توضیح کامل تمام نشدنی
واژه «تمامنشدنی» یک صفت مرکب فاعلی و سلبی در زبان فارسی است که از ترکیب واژه «تمام» (به معنی کمال و پایان) و «نشدنی» (صفت لیاقت از مصدر شدن) ساخته شده است. این ساختار ساخت واژهای در حقیقت امکان به پایان رسیدن یک امر را به طور کامل نفی میکند و مفهوم استمرار مطلق را میسازد.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، این واژه بار معنایی عمیقی دارد و معمولاً برای توصیف مفاهیم والایی همچون عشق، چشمههای جوشان برکت، اقیانوس، زمان یا رنجهای عمیق به کار میرود تا ابدیت احساسی و ساختار بیکران آنها را به تصویر بکشد. در متون مذهبی نیز مفهوم متناظر با آن برای توصیف نعمتها یا کلمات الهی استفاده میشود.