یعنی چه
«بووار و پکوشه» نام آخرین رمان (ناتمام) نویسنده بزرگ فرانسوی، گوستاو فلوبر است که در سال ۱۸۸۱ منتشر شد. این عبارت داستان دو کارمند نسخهبردار پاریسی را روایت میکند که پس از ارثی کلان، بازنشسته شده و راهی روستا میشوند تا تمام علوم و هنرهای بشری را به شکلی سطحی فرا بگیرند، اما در هر زمینه با شکست مضحکی مواجه میشوند.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «بووار وَ پَکوشِه» است که از زبان فرانسوی وارد فارسی شده و نام دو شخصیت اصلی کتاب است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این عبارت معمولاً به عنوان پاسخ برای طراحانی است که نام رمان معروف و ناتمام گوستاو فلوبر یا نماد ادبی حماقت علمی را در ۱۱ حرف طلب میکنند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این رمان با نام Bouvard and Pécuchet شناخته میشود که ترجمه دقیق عنوان اصلی فرانسوی آن است.
به فارسی
این عبارت یک نام خاص (اسم رمان و شخصیتها) است و معادل لغوی مستقیم در زبان فارسی ندارد، اما در ادبیات انتقادی فارسی به مفهوم «علامه دهر خودخوانده» یا «سطحینگری علمی» نزدیک است.
نماد چیست
در نقد ادبی و اصطلاحات فرهنگی، «بووار و پکوشه» به نماد حماقت مدرن، بورژوازی، ادعای فضل با دانش سطحی (نیمهعلامگی) و کنایهای تلخ به تلاشهای سادهلوحانه انسان برای بلعیدن علوم بدون درک عمیق تبدیل شده است.
جمعبندی و توضیح کامل بووار و پکوشه
«بووار و پکوشه» یک واژه یا اصطلاح لغوی در زبان فارسی نیست، بلکه عنوان آخرین رمان طنز و فلسفی گوستاو فلوبر، نویسنده نامدار فرانسوی است. داستان درباره دو کارمند بازنشسته است که تلاش میکنند تمام دانشهای جهان را بدون داشتن تخصص و به شکلی کاملاً سطحی یاد بگیرند و در این مسیر دچار طنز موقعیت و شکستهای مضحک پیدرپی میشوند.
این نام امروزه در ادبیات و نقد فرهنگی جهان اصطلاحاً به عنوان نمادی برای «نیمهعلامگی»، ادعای فضل بیمایه و تلاشهای سادهلوحانه انسان برای طبقهبندی و بلعیدن همه علوم بدون درک عمیق آنها به کار میرود. به همین دلیل در محافل ادبی، وقتی کسی بدون تخصص عمیق در همه رشتهها اظهار نظر میکند، او را با شخصیتهای این رمان مقایسه میکنند.