یعنی چه
الخبله واژهای کلاسیک با ریشه عربی است که به اختلال، فساد و از دست رفتن تعادل در عقل یا بدن اشاره دارد. این کلمه در اصطلاح عروضی شعر نیز به نوعی تغییر (زحاف) گفته میشود که در آن برخی حروف ساکن از رکن اصلی حذف میشوند و به رکن حاصل از آن مخبول میگویند.
تلفظ
این واژه در زبان مبدأ با فتح خا و سکون با (الخَبْلَة) یا با ضم خا (الخُبْلَة) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه الخبله به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای مفاهیمی چون فساد عقل، جنون یا زحاف عروضی کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به متن، در مفاهیم روانشناختی و ذهنی از کلمات مربوط به جنون و در مفاهیم فیزیکی از کلمات مربوط به فساد و نقص استفاده میشود.
به عربی
الخبله خود یک واژه مشتق شده با الف و لام تعریف از ریشه عربی (خ ب ل) است.
به فارسی
در متون کهن و ادبیات فارسی، برای رساندن مفهوم این واژه از ترکیبهایی مثل اختلال عقلی، آسیب شدید، فساد یا زحاف مخبول استفاده میشود.
در قرآن
عین کلمه الخبله در قرآن نیامده است، اما واژه همخانواده آن یعنی «خَبَالاً» در آیه ۱۱۸ سوره آلعمران و آیه ۴۷ سوره توبه به معنی فساد، شر، تباهی فکری و ایجاد اضطراب به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل الخبله
واژه الخبله ریشه در زبان عربی دارد و از ماده (خ ب ل) گرفته شده است. این کلمه در اصل به معنای از دست رفتن تعادل، فساد عقل، جنون و آشفتگی ذهنی است. علاوه بر بعد روانی، در معنای فیزیکی به نقص، فلج شدن یا تباهی اعضای بدن بر اثر زخم و حادثه نیز اشاره میکند.
در زبان و ادبیات فارسی، این کلمه بیشتر در متون کهن لغوی یا به عنوان یک اصطلاح تخصصی در علم عروض (شعر) شناخته میشود. در عروض، خبل به نوعی حذف حروف در ارکان عروضی گفته میشود که آهنگ شعر را تغییر میدهد. خود کلمه در قرآن وجود ندارد اما همخانوادههای آن بار معنایی تباهی و فتنه را منتقل میکنند.