یعنی چه
در لغت به معنی منسوب به «رُدَینه» (بانویی که در دوران جاهلیت به همراه همسرش سمهر به صاف کردن و ساخت نیزه شهرت داشت) است. این واژه صفت توصیفی برای نیزههای گرانبها، راست و خوشساخت در ادبیات کهن فارسی و عربی به شمار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با ضمه روی حرف اول (ر)، فتح روی حرف دوم (د) و سکون روی حرف سوم (ی) به صورت [رُ دَ یْ نی] است.
در جدول
در مسابقات جدولی و کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه ۵ حرفی است و معمولاً در پاسخ به راهنماهایی چون «نوعی نیزه مرغوب در قدیم» یا «نیزه منسوب به ردینه» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم تاریخی از صفت مشتقشده یا واژههای مربوط به انواع نیزه و ژوبین استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه اصیل عربی دارد و در متون کهن عرب به صورت صفت برای نیزه (الرمح یا القناة) به کار میرفته است.
به فارسی
در برگردان یا معادلسازی توصیفی فارسی، میتوان آن را به «نیزه خوشساخت»، «راستقامت» یا مترادفهای ادبی آن مانند «خطی» و «سمهری» تعبیر کرد.
نماد چیست
در شعر و ادبیات کلاسیک فارسی (مانند شاهنامه فردوسی، اشعار خاقانی و نظامی گنجوی)، ترکیب «نیزه ردینی» به عنوان نمادی از صلابت، استواری، قامت راست و سلاح مرغوب و شاهانه به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل ردینی
واژه «ردینی» یک صفت نسبی با ریشه عربی است که از ادبیات کهن وارد زبان و شعر کلاسیک فارسی شده است. این کلمه منسوب به بانوئی به نام «رُدَینه» است که در دوران جاهلیت در منطقه بحرین به همراه همسرش «سمهر»، چوبهای نیزه را صاف، آراسته و آماده میکردند. نیزههای ساختهشده توسط آنان به دلیل کیفیت بالا، استحکام و راستقامتی بینظیر، در میان اعرب و بعدها در ادبیات به شهرت بالایی دست یافت.
در شعر فارسی، شاعران بزرگ از «نیزه ردینی» به عنوان نمادی برای توصیف قامت معشوق، استواری جنگاوران و مرغوبیت ابزار نبرد استفاده کردهاند. این کلمه امروزه کاربرد زنده و روزمره در زبان فارسی ندارد و بیشتر یک واژه تخصصی، ادبی و تاریخی محسوب میشود که در حل جدولهای کلمات متقاطع نیز کاربرد دارد.