یعنی چه
خوب کردار یک صفت مرکب فاعلی در زبان فارسی است و به فردی مصلح، خیرخواه و صالح اطلاق میشود که رفتار بیرونی و اعمال روزمرهاش بر پایه نیکی، پاکی و اصول اخلاقی استوار است.
تلفظ
این واژه از دو بخش «خوب» (با سکون واو و ب) و «کردار» (با کسره ک و سکون ر) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «نیکوکار» یا «خوشرفتار»، واژه «خوب کردار» به عنوان یک پاسخ ۸ حرفی کاملاً دقیق شناخته میشود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم خوبکردار در زبان انگلیسی میتوان از عباراتی که به نیکوکاری یا رفتار شایسته اشاره دارند استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی معادل دقیق یکواژهای اصطلاحی وجود ندارد، اما صفاتی مانند صالح و محسن مفهوم عمل نیک را به خوبی میرسانند.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای توصیف فردی با کردار خوب از اصطلاحاتی استفاده میشود که به ذات و اخلاق پسندیده فرد دلالت دارد.
جمعبندی و توضیح کامل خوب کردار
واژه «خوب کردار» یک ترکیب وصفی اصیل فارسی است که از پیوند صفت «خوب» و اسم مصدر «کردار» (از ریشه کردن) پدید آمده است. این کلمه در فرهنگ و ادبیات فارسی تجسم عینی مؤلفه باستانی «کردار نیک» است و نشاندهنده پیوند عمیق میان اخلاق درونی فرد و بازتاب عملی آن در رفتارهای اجتماعی است.
از نظر معنایی، خوبکردار به کسی گفته میشود که کارهای پسندیده، شایسته و مصلحانه انجام میدهد و در جامعه به عنوان فردی صالح و قابل اعتماد شناخته میشود. این کلمه دقیقاً در تضاد با واژه «بدکردار» قرار میگیرد و در متون اخلاقی و ادبی برای تصویرسازی شخصیتهای مثبت کاربرد فراوانی دارد.
اگرچه این ترکیب فارسی به صورت مستقیم در متون غیرفارسی مانند قرآن کریم دیده نمیشود، اما مفاهیم کلیدی و بنیادینی همچون «عمل صالح»، «احسان» و «تقوا» معادلهای معنایی و محتوایی بسیار نزدیکی برای آن در فرهنگ اسلامی به شمار میروند.