یعنی چه
وصیتها جمع کلمه وصیت است و به سفارشها، پندها و دستورهایی اشاره دارد که فرد پیش از مرگ خود مشخص میکند تا پس از فوتش اجرا شوند. این واژه هم در ابعاد اخلاقی (توصیهها و نصیحتها) و هم در ابعاد حقوقی و فقهی (تعیین تکلیف اموال و بدهیها) کاربرد دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه به صورت «وَ صِیْ یَتْ ها» است که از واژه عربی وصیّة به همراه نشانه جمع فارسی «ها» ترکیب شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۶ حرف دارد. جمع مکسر عربی آن «وصایا» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به وصیتهای قانونی و مالی از کلمات Wills و Testaments و برای جنبه توصیهای آن از Advices استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، جمع واژه «الوصیّة»، «الوصایا» میشود که معادل مستقیم وصیتها در فارسی است.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی این واژه شامل سفارشها، توصیهها، اندرزها و پندهاست. همخانوادههای آن در فارسی شامل موصی (وصیتکننده)، وصی (اجراکننده)، موصیله و وصیتنامه است.
در قرآن
خود واژه «وصیتها» با نشانه جمع فارسی در قرآن نیست، اما شکل مفرد آن (الوصیة) و مشتقات فعلی آن مانند «یُوصی» بارها آمده است؛ از جمله در آیه ۱۸۰ سوره بقره (آیه وصیت) که سفارش درباره والدین و خویشاوندان را پیش از مرگ مطرح میکند.
جمعبندی و توضیح کامل وصیت ها
واژه «وصیتها» شکل جمع فارسی کلمه «وصیت» است که ریشه در زبان عربی (از ماده و ص ی به معنی وصل کردن) دارد. این کلمه در مفهوم لغوی و عرفی به تمامی سفارشها، پندها و اندرزهایی گفته میشود که یک فرد به دیگران منتقل میکند. ریشه این واژه به معنای پیوند دادن است، چرا که شخص با وصیت کردن، کارهای زمان حیاتش را به دوران پس از مرگش متصل میسازد.
در ابعاد حقوقی، فقهی و اجتماعی، وصیتها شامل دستورها و تعیین تکلیفهایی در خصوص اموال، داراییها، دیون و وظایفی است که باید پس از فوت فرد اجرایی شوند. در فرهنگ اسلامی و قرآنی نیز این مفهوم جایگاه ویژهای دارد و به عنوان نمادی از مسئولیتپذیری، حفظ حقالناس و نظم در انتقال حقوق شناخته میشود.