یعنی چه
ابن فورک (ابوبکر محمد بن الحسن بن فورک اصفهانی) یکی از مشهورترین و تأثیرگذارترین دانشمندان، فقیهان شافعی و متکلمان بزرگ مذهب اشعری در اواخر قرن چهارم و اوایل قرن پنجم هجری بود. او به دلیل دانش گسترده در اصول دین، تفسیر قرآن و دفاع عقلانی از عقاید اهل سنت شهرت دارد و سالها در نیشابور به تدریس و ترویج علم کلام پرداخت.
تلفظ
این عبارت تاریخی و اسم علم به صورت «اِبنِ فُوَرَک» (به ضم فاء و فتح راء) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به سؤالاتی نظیر «متکلم بزرگ اشعری ملقب به استاد» یا «فقیه و مفسر اصفهانی قرن چهارم»، واژه ۷ حرفی «ابن فورک» است.
به انگلیسی
در متون تخصصی، مستشرقان و منابع انگلیسیزبان از این شخصیت با نام Ibn Furak یاد میکنند.
به عربی
در منابع و کتب تراجم اسلامی، نام وی به صورت «ابن فورك» ثبت شده و از او به عنوان یکی از استوانههای علم کلام یاد میشود.
به فارسی
ترکیب «ابن فورک» یک اسم علم و ساختار عربی-ایرانی دارد. واژه «ابن» به معنای پسر است و «فورک» نام جد بزرگ این خاندان است که ریشهای ایرانی (احتمالاً معربشده از گویشهای اصفهانی قدیم) دارد.
نماد چیست
ابن فورک در تاریخ تفکر اسلامی نماد پایبندی به کلام عقلگرای اشعری، تبیین آیات متشابه قرآن، مبارزه با قشریگری و جسمپنداری خداوند (تجسیم) و همچنین مجاهدت علمی در پایهگذاری مدارس علمیه (مانند مدرسه انصاریه نیشابور) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ابن فورک
«ابن فورک» یک واژه لغوی عام یا دارای معنای مصطلحی در زبان فارسی نیست، بلکه یک اسم خاص تاریخی (اسم علم) متعلق به یکی از برجستهترین دانشمندان و متکلمان مسلمان در سده چهارم و پنجم هجری است. ابوبکر محمد بن حسن بن فورک اصفهانی، فقیه شافعی و مفسر بزرگی بود که با آثار خود نقش مهمی در نظاممند کردن اندیشه و کلام اشعری ایفا کرد.
نام او از ترکیب «ابن» (پسر) و «فورک» (که ریشهای ایرانی و اصفهانی دارد و نام جد او بوده) شکل گرفته است. او به دلیل تخصص فراوان در تبیین آیات متشابه و اصولی عقاید، در متون کلامی جایگاه رفیعی دارد و سرانجام نیز در راه دفاع از باورهای خود مسموم و به شهادت رسید. از این رو، این عبارت صرفاً ارزش تاریخی، علمی و کلامی دارد.