یعنی چه
فجور و تقوا یک زوج مفهومی و اخلاقی در فرهنگ اسلامی و قرآنی است. فجور به معنی شکستن مرزهای الهی، پردهدری، گناه و رویگردانی از حق است؛ در مقابل، تقوا به معنی خویشتنداری، پارسایی، حفظ نفس از آلودگی به گناه و حرکت در مسیر طاعت الهی است. این دو واژه نشاندهنده دو مسیر متفاوت اخلاقی و معنوی پیش روی انسان هستند.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «فُجور» (با ضمه فاء) و «تَقوا» (با فتح تاء و سکون قاف) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت اخلاقی و قرآنی که از ۹ حرف تشکیل شده، خودِ عبارت «فجور و تقوا» است.
به انگلیسی
برای برگردان این دو واژه متضاد به انگلیسی، برای فجور از کلماتی مانند immorality یا wickedness و برای تقوا از piety، righteousness یا God-consciousness استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی برای این ترکیب، واژگانی چون «گناهکاری و پرهیزگاری»، «تبهکاری و خویشتنداری» یا «بدکاری و پارسایی» هستند که تقابل میان دو صفت منفی و مثبت را نشان میدهند.
در قرآن
مشهورترین کاربرد همزمان این دو واژه در آیه ۸ سوره شمس آمده است: «فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا» (سپس پلیدکاری و پرهیزکاریاش را به او الهام کرد). بر اساس این آیه، خداوند توانایی شناخت بدیها و خوبیها را به صورت فطری در نهاد هر انسانی قرار داده است.
جمعبندی و توضیح کامل فجور و تقوا
مفهوم «فجور و تقوا» یکی از کلیدیترین زوجهای متقابل در نظام اخلاقی و جهانبینی قرآنی است. فجور از ریشه «فجر» به معنای شکافتن، به رفتار کسی اشاره دارد که پرده حیا و حدود الهی را میشکافد و به مسیر گناه و انحراف قدم میگذارد. در نقطه مقابل، تقوا از ریشه «وقی» به معنای سپر و نگهداری، حالتی درونی است که انسان را در برابر لغزشها و زشتیها محافظت میکند و مایه تعادل و پاکی روح میشود.
بر اساس آیات قرآن، بهویژه سوره مبارکه شمس، خداوند شناخت این دو جریان معنوی و اخلاقی را در ذات و فطرت انسانها به ودیعه گذاشته است. این بدان معناست که هر فرد به طور طبیعی توانایی تشخیص خیر و شر را دارد و با اختیار خود میتواند مسیر سقوط اخلاقی (فجور) یا مسیر هدایت و نورانیت (تقوا) را انتخاب کند.