یعنی چه
کفل اسب به بخش خلفی و ماهیچهای بدن اسب گفته میشود که از انتهای زین (ناحیه لگن) آغاز شده و تا پای دم امتداد دارد. این بخش شامل استخوانهای لگن و عضلات قدرتمندی است که نیروی محرکه حیوان را برای دویدن و جهش تامین میکنند.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه «کَفَل» (با فتح کاف و فتح یا کسر فاء) و «اسب» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، برای راهنمای «کفل اسب» بسته به تعداد حروف، کلماتی مانند کپل، سرین، صاغری یا عجز پذیرفته میشود. خود عبارت «کفل اسب» نیز شش حرف دارد.
به انگلیسی
در اصطلاحات تخصصی دامپزشکی و سوارکاری انگلیسی، رایجترین واژه برای این ناحیه Croup است.
به عربی
در زبان عربی از واژههای عجز، کفل و ردف برای اشاره به این اندام استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی واژه صاغری (Sağrı) به طور دقیق به معنی کفل و دمگاه چهارپایان به کار میرود.
نماد چیست
در نمادشناسی حیوانات و هنر اسبدوانی، کفل اسب مظهر قدرت رانش، توانایی دویدن و استقامت است. فرم و حجم کفل در ارزیابی نژاد و اصالت اندام چهارپا اهمیت بالایی دارد و کنایه «کفل گرد کردن» در ادبیات به معنی فربه و نیرومند شدن است.
جمعبندی و توضیح کامل کفل اسب
کفل اسب که در زبان عامیانه به آن کپل اسب نیز میگویند، به بخش عقبی بدن این حیوان از انتهای زین تا ابتدای دم اطلاق میشود. این ناحیه به دلیل دارا بودن ماهیچههای قدرتمند لگنی، اصلیترین منبع تامین نیروی محرکه، سرعت و توانایی جهش اسب در سوارکاری به شمار میرود. در واژهنامههای فارسی برای این اندام از مترادفهایی چون سرین، دمگاه و صاغری نیز استفاده شده است.
از نظر ریشهشناسی، واژه کفل ریشه در زبان عربی دارد و اگرچه در قرآن کریم نیز به کار رفته، اما در آیات الهی به معنای اندام حیوان نیست، بلکه به مفاهیمی چون سهم، نصیب و ضمانت اشاره دارد. در مقابل، شکل تغییریافته آن یعنی کپل ریشه در گویشهای ایرانی دارد. در نمادشناسی فرهنگی و ارزیابیهای دامپزشکی، کفل خوشفرم و قوی نشانهای از اصالت نژاد، فربهی مادیان و توان بدنی بالای اسب محسوب میشود.