یعنی چه
واژه متفرد در لغت به کسی یا چیزی اشاره دارد که از دیگران جدا شده، حالت انفراد به خود گرفته و به تنهایی و یگانگی رسیده است. این کلمه برای توصیف افراد یا پدیدههایی به کار میرود که در نوع خود بینظیر، برجسته یا مستقل هستند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با ضمه روی میم، فتح روی تاء و فاء، و تشدید مکسور روی راء به صورت مُتَفَرِّد (motafarred) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه متفرد به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «تنها»، «بیهمتا» یا «جدا افتاده» کاربرد دارد و طول کلمه اصلی ۵ حرف است.
به انگلیسی
بسته به سیاق متن، میتوان از معادلهای فوق برای انتقال معنای یگانگی یا جدایی استفاده کرد.
به عربی
خود واژه متفرد نیز یک اسم فاعل از باب تفعل در زبان عربی فصیح است و در متون دینی و ادعیه به عنوان صفتی برای خداوند (متفرد به کبریاء) استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این واژه شامل کلماتی چون تنها، یکتا، بیهمتا و جداافتاده است که مفهوم انفراد و استقلال کامل را میرسانند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و فلسفی، متفرد بار معنایی مثبتی دارد و نماد فردیت مستقل، استقلال وجودی و تجرد روحی است؛ یعنی سالکی که از کثرتهای دنیوی عبور کرده و به مقام وحدت و تفرد رسیده است.
جمعبندی و توضیح کامل متفرد
واژه متفرد ریشه در زبان عربی (ف-ر-د) دارد و اسم فاعل از باب تفعل است. این واژه در زبان و ادبیات فارسی به زیبایی جا افتاده و برای توصیف حالت یا ویژگی کسی به کار میرود که از جمع و کثرت فاصله گرفته و به یگانگی، استقلال یا بیهمتایی رسیده است.
اگرچه خود این صیغه به طور مستقیم در متن قرآن نیامده، اما همخانوادههای آن مانند «فرد» کاربرد زیادی دارند و در ادعیه اسلامی، متفرد به عنوان یکی از صفات بارز الهی در اشاره به کبریا و جلال خداوند ذکر میشود.
در مجموع، این کلمه در حوزههای ادبی، فلسفی و عرفانی نمادی از هویت مستقل، تجرد روحی و رهایی از وابستگیهای مادی برای رسیدن به کمال فردی است.