یعنی چه
زفرة در لغت به معنی بیرون دادن نفس عمیق با فشار و صدا است که معمولاً به دلیل اندوه، خستگی، یا فشار درونی رخ میدهد. این واژه در متون ادبی و دینی برای توصیف حالات پشیمانی و حسرت جانکاه کاربرد دارد.
تلفظ
این کلمه در منابع لغوی بیشتر به صورت زَفْرَة (با فتح زاء و سکون فاء) و گاهی زُفْرَة (با ضم زاء) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه زفرة به عنوان پاسخ برای راهنماهای «آه سرد»، «ناله از روی اندوه» یا «بازدم» استفاده میشود و دقیقا ۴ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به سیاق متن، معادلهای انگلیسی زفرة مفاهیمی چون تنفس عمیق ناشی از غم یا ناله را پوشش میدهند.
به عربی
واژه زفرة خود ریشه عربی دارد و در این زبان با کلماتی که به تنفس سنگین و ناله مربوط میشوند هممعنی است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی زفرة شامل واژههای آه، ناله، دم سرد، فغان، و استرجاع هستند که شدت غم و اندوه درون را نشان میدهند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و اخلاقی، زفرة نماد دَمهای سرد و نالههایی است که انسان پس از غفلت یا در مواجهه با حقایق تکاندهنده از سینه بیرون میدهد. همچنین در توصیف احوال قیامت، نماد عذاب شدید روحی است.
جمعبندی و توضیح کامل زفرة
واژه عربیالاصل «زفرة» از ریشه «ز ف ر» به مفهوم بیرون دادن نفس عمیق همراه با صدا، اندوه و فشار درونی است. این کلمه در زبان فارسی و متون کهن به معنای آه سرد، ناله و فغان برخاسته از دلتنگی یا پشیمانی به کار میرود و در تقابل با «شهیق» (به معنی فرو بردن نفس) قرار دارد.
اگرچه خود کلمه به صورت مفرد در قرآن نیامده، اما همخانواده آن یعنی «زفیر» بارها در توصیف احوال و نالههای دوزخیان ذکر شده است. در ادبیات عرفانی نیز این واژه بازتابدهنده حسرت عمیق و رهایی لحظهای از بند غمهای فروخورده است.