یعنی چه
الممیت یکی از صفات و اسماء الهی است که به معنای مرگآفرین و مسبب مرگ است؛ یعنی ذاتی که به اراده خود، جان موجودات زنده را بازپس میگیرد و به حیات دنیوی آنها پایان میدهد. این واژه به عنوان یک مفهوم کلاسیک و اعتقادی، بیانگر قدرت مطلقه خداوند بر چرخه پایان زندگی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه «الممیت» به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهایی مثل «نامی از نامهای خدا به معنی میراننده» یا «از صفات الهی در مقابل المحیی» استفاده میشود.
به انگلیسی
در متون و ترجمههای انگلیسی اسماء الحسنی، این صفت مأمور به پایان دادن به زندگی را با تعابیری که نشاندهنده ابهت چرخه انتقال حیات است، ترجمه میکنند.
به عربی
این واژه در زبان عربی اسم فاعل از فعل «أماتَ» (در باب افعال) از ریشه ثلاثی مجرد «م و ت» است که در تقابل مفهومی مستقیم با اسم «المحیی» قرار دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل مِیراننده، مرگآفرین، هلاککننده و مُهلِک هستند که همگی مفهوم سلبکننده حیات و تمامکننده زمان زندگی مادی را میرسانند.
در قرآن
خود واژه و صفت صریح «الممیت» به صورت یک اسم مستقل در متن قرآن کریم نیامده است؛ اما شکل فعلی و مشتقات مختلف فعلِ اماته (مانند یُمیتُ و أَمَاتَ) ۲۱ بار به خداوند نسبت داده شده است. از جمله در آیه ۶۶ سوره حج: «هُوَ الَّذِی أَحْیَاكُمْ ثُمَّ یُمِیتُكُمْ ثُمَّ یُحْیِیكُمْ» (او کسی است که شما را زنده کرد، سپس میمیراند و بار دیگر زنده میکند).
نماد چیست
الممیت در فرهنگ اسلامی و اساطیر دینی نماد پایان یافتن تعلقات مادی، فناپذیری انسان و بازگشت به مبدأ هستی است. کارگزار اصلی این اسم الهی در هستی، فرشته مقرب «عزرائیل» (ملک الموت) شناخته میشود. در عرفان اسلامی، این صفت در کنار «المحیی» تجلیبخش چرخه کامل و بینقص حیات و ممات ارزیابی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل الممیت
واژه الممیت یکی از نامهای نیکوی خداوند (اسماء الحسنی) در سنت اسلامی است که به قدرت مطلق پروردگار در پایان دادن به زندگی موجودات اشاره دارد. این اسم که از ریشه عربی «موت» مشتق شده، در بافتار دینی به عنوان مسبب اصلی مرگ شناخته میشود و یادآور این حقیقت است که همانگونه که آغاز حیات به اراده الهی است، فرجام آن نیز تحت سیطره اوست.
اگرچه خود این اسم به طور مستقیم در قرآن نیامده، اما افعال همخانواده آن بارها برای توصیف قدرت خدا در میراندن به کار رفتهاند. در باورهای اسلامی، تجلی عینی این صفت در نظام آفرینش از طریق فرشته مرگ یا عزرائیل صورت میپذیرد.
در نگاه عرفانی و فلسفی، الممیت صفتی ترسناک یا منفی نیست، بلکه مکمل اسم «المحیی» (زندهکننده) است. این دو اسم در کنار یکدیگر چرخه کامل تجلی هستی، انتقال از سرای فانی به باقی، و سیر تکاملی روح انسان را به نمایش میگذارند.