یعنی چه
این ترکیب به معنای فرد، رفتار یا جرمی است که دادگری و قوانین اخلاقی یا حقوقی ایجاب میکند تا مورد مجازات، تنبیه و عذاب قرار گیرد. واژه سزاوار در اینجا در معنای منفی جزا (استحقاق تنبیه) به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت واژگانی در زبان فارسی به صورت [سَ / زا / وار / رِ / کَی / فَر] (sezāvār-e keyfar) است.
در جدول
در طراحی جدول کلمات متقاطع، عبارت سزاوار کیفر به عنوان یک پاسخ دقیق ۱۰ حرفی شناخته میشود.
به انگلیسی
در متون حقوقی و عمومی انگلیسی از این معادلها برای رساندن مفهوم استحقاق تنبیه استفاده میشود.
به فارسی
از واژههای هممعنی و جایگزین فارسی آن میتوان به مستحق مجازات، شایسته تنبیه، لایق عقوبت، مستوجب کیفر و درخور جزا اشاره کرد.
در قرآن
این ترکیبِ دقیقاً فارسی در متن عربی قرآن وجود ندارد، اما مفهوم استحقاق عذاب بر اساس عمل در آیات متعددی نظیر «بِمَا کَانُوا یَکْسِبُونَ» و «جَزاءُ سَیِّئَةٍ سَیِّئَةٌ مِثْلُهَا» به وضوح مطرح شده است.
جمعبندی و توضیح کامل سزاوار کیفر
ترکیب واژگانی «سزاوار کیفر» یک اصطلاح اخلاقی، حقوقی و کاملاً فارسی است که از دو جزء «سزاوار» (دارای استحقاق) و «کیفر» (تاوان و مجازات) تشکیل شده است. این اصطلاح برای توصیف فرد یا رفتاری به کار میرود که بر اساس معیارهای دادگری، فرجام کارش جز تنبیه و مجازات نخواهد بود.
از منظر ریشهشناسی، هر دو واژه ریشه در زبان پهلوی دارند و نشاندهنده توازن میان عمل و بازتاب آن در فرهنگ ایران باستان هستند. در مفاهیم اسطورهای و فرهنگی، این واژه یادآور ترازو و شمشیر عدالت یا کارکرد ایزد رشن در سنجش اعمال انسانهاست که بر قانون علت و معلول اخلاقی تاکید دارد.