یعنی چه
جلوهگاه در لغت به معنای محل جلوه، ظهور و آشکار شدن است. این واژه در ادبیات و متون عرفانی به مکان یا صحنهای اشاره دارد که در آن حسن، زیبایی، حقیقت یا پدیدهای به طور کامل نمایان و عرضه میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت [جِ لْ وِ / گاه] است که از ترکیب واژه عربیالاصل جلوه و پسوند مکان فارسی گاه ساخته شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع و طراحان جدول، این واژه معمولاً با راهنماهایی نظیر محل تجلی، مظهر، جای آشکار شدن یا جای خودنمایی به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به متن و سیاق کلام، میتوان از عباراتی همچون stage of appearance یا display place نیز استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی کلماتی مانند ساحة الظهور نیز برای رساندن این مفهوم به کار میروند.
به فارسی
واژههای مترادف و هممعنی فارسی برای این کلمه عبارتند از: نمودگاه، نمایشگاه، صحنه، عرصه، منظر و موضع بروز.
جمعبندی و توضیح کامل جلوه گاه
واژهی «جلوهگاه» یک ترکیب مشتقمرکب زیبا از ریشهی عربی «جلوه» (به معنی آشکار شدن و بروز) و پسوند مکان فارسی «-گاه» است. این کلمه در اصطلاح به معنای هر مکان، عرصه یا پدیدهای است که زیبایی، حقیقت، یا نوری را در خود به نمایش میگذارد و آن را در معرض دید همگان قرار میدهد. در زبان روزمره و ادبی، معادلهایی چون مظهر، تجلیگاه و نمایشگاه دارد.
در ادبیات عرفانی و شعر فارسی، این واژه بار نمادین بسیار عمیقی دارد. عارفان جهان خلقت، طبیعت و حتی قلب انسان کامل را جلوهگاه انوار و صفات الهی میدانند؛ چرا که معتقدند ذات حقتعالی در این آیینهها خود را آشکار کرده است. اگرچه خودِ این لفظ در قرآن کریم نیامده، اما مفهوم ریشهای آن یعنی «تجلی» در آیاتی مانند آیه ۱۴۳ سوره اعراف (داستان جلوه خدا بر کوه طور) به زیبایی تصویر شده است.