یعنی چه
واژه مَتْرَبَة در اصل از ریشه عربی «تراب» به معنی خاک گرفته شده است. این کلمه در لغت به معنای فقر مطلق، مسکنت و بینوایی شدید است؛ به طوری که گویی شخص از شدت نداری بر روی خاک برهنه نشسته و هیچ مال و پناهی ندارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مَتْرَبَة (با فتح م، سكون ت و فتح ر و ب) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه ۵ حرفی معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای «فقر شدید»، «خاکنشینی» یا «بینوایی» به کار میرود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه نشاندهنده بالاترین حد از نیاز مالی و محرومیت اقتصادی هستند.
به فارسی
در زبان فارسی واژههای «تنگدستی شدید»، «خاکنشینی» و «بینوایی مفرط» دقیقترین معادلهای معنایی برای این کلمه محسوب میشوند.
در قرآن
این واژه یک بار در قرآن کریم در سوره بلد آمده است. عبارت «ذَا مَتْرَبَة» به فردی اشاره دارد که فقر، او را به خاکنشینی و درماندگی کامل کشانده و نیازمند دستگیری فوری جامعه است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و متون کهن، متربه به عنوان نمادی عینی برای تصویرسازی از نهایت فقر مادی، درماندگی اجتماعی و محرومیت مطلق انسان استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل متربه
واژه «متربه» یک وامواژه عربی در زبان فارسی است که ریشه در کلمه «تراب» (خاک) دارد. این کلمه از نظر لغوی به حالت یا وضعیتی اشاره میکند که فرد به دلیل بینوایی و تنگدستی شدید، گویی به خاک چسبیده و هیچ سرپناه یا دارایی مؤثری در زندگی ندارد.
بیشترین شهرت و کاربرد این واژه به دلیل حضور آن در آیه ۱۶ سوره مبارکه بلد است که در ترکیب «مسکیناً ذا متربه» به کار رفته و به معنای مستمندی است که از شدت احتیاج، خاکنشین شده است. در ادبیات و لغتنامهها نیز این کلمه مترادف با مسکنت، فقر مفرط و درماندگی عمیق به شمار میآید.