یعنی چه
کفرانکننده در لغت به معنای کسی است که نِعمتها را ناسپاسی میکند، حقناشناسی به جای میآورد و ارزش یا منبع نعمت را پنهان میسازد. این واژه برای افرادی به کار میرود که به جای استفادهٔ درست و شکرگزاری از موهبتها، آنها را نادیده میگیرند یا در راه نادرست خرج میکنند.
تلفظ
این واژه از دو بخش «کُفْران» (مصدر عربی با ضمه کاف و سکون فاء) و «کُنَنْدِه» (صفت فاعلی فارسی) ترکیب شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنمای «ناسپاس» یا «منکر نعمت»، واژه ۱۰ حرفی «کفران کننده» قرار میگیرد.
به عربی
در زبان عربی صیغه مبالغه «کفور» بیشترین کاربرد را برای رساندن معنای کسی که بسیار کفران میکند، دارد.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج فارسی برای این واژه شامل ناسپاس، حقناشناس، نمکنشناس و بیسپاس است که همگی مفهوم عدم قدردانی را میرسانند.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ضربالمثلهای فارسی، رفتار کفرانکننده با کنایهٔ «نمک خوردن و نمکدان شکستن» توصیف میشود. همچنین در ادبیات اخلاقی، مار افسانهای که پس از رهایی از سرما به منجی خود نیش میزند، به عنوان نماد اعلی درجهٔ کفران و ناسپاسی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل کفران کننده
واژه «کفران کننده» ترکیبی از یک مصدر عربی و صفت فاعلی فارسی است که مفهوم عمیق حقناشناسی و ناسپاسی را در خود جای داده است. ریشه اصلی این اصطلاح به واژه عربی «کفر» بازمیگردد که به معنای پوشاندن و پنهان کردن است؛ چرا که فرد ناسپاس با ترک شکرگزاری، در واقع ارزش و منبع اصلی نعمت را کتمان کرده و میپوشاند.
این واژه بار معنایی اخلاقی و دینی پررنگی دارد و در متون قرآنی و اخلاقی در تقابل مستقیم با مفهوم «شاکر» و «سپاسگزار» قرار میگیرد. در ادبیات فارسی و فرهنگ عامه نیز با نمادهایی همچون نمکدان شکستن توصیف میشود تا زشتی رفتار کسی را نشان دهد که به جای قدردانی از نیکیها، راه انکار و حقناشناسی را پیش گرفته است.