یعنی چه
شکست یافتن یک مصدر مرکب در زبان فارسی است که به معنای مغلوب شدن، شکست خوردن، و ناکام شدن در رسیدن به یک مقصود یا هدف مشخص به کار میرود. این واژه در متون کهن به معنای شکسته شدن سپاه در پیکار و هزیمت یافتن نیز آمده است.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت [شِ کَ سْ تْ یا فْ تَ نْ] است که از دو جزء «شکست» (با کسرهٔ شین و فتحهٔ کاف) و «یافتن» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً ۹ حرف دارد. از معادلهای دیگر آن میتوان به مغلوب شدن، کسر یافتن و منهزم شدن اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم شکست یافتن از عبارات فعلی مانند to be defeated (مغلوب شدن) یا to fail (ناکام شدن و شکست خوردن در کار) استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی با توجه به سیاق متن، افعالی نظیر اِنهَزَمَ و هُزِمَ برای شکست در جنگ، و فعل فَشِلَ یا اِخْفَاق برای ناکامیهای مدنی و اهداف به کار میروند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات، شکست یافتن اغلب با نمادهایی چون شمشیر یا سپر شکسته، سقوط، و برگهای خشکیده پاییزی تصویر میشود. از دیدگاه تحلیلهای استعاری، این واژه گاهی نماد فروپاشی یک ساختار کهنه برای آغاز مسیری جدید و کسب تجربه قلمداد میگردد.
جمعبندی و توضیح کامل شکست یافتن
عبارت «شکست یافتن» یکی از مصدرهای مرکب و فصیح در زبان فارسی است که ریشه در واژهٔ کهن «شکستن» (فارسی میانه: škanistan) دارد. این اصطلاح هم در ادبیات حماسی و نظامی به معنای مغلوب شدن سپاه و فرار از میدان جنگ (هزیمت) کاربرد داشته و هم در زبان روزمره و معاصر به معنای ناکامی در رسیدن به اهداف و آرزوها به کار میرود.
این واژه از نظر معنایی روبهروی پیروز شدن و فتح کردن قرار میگیرد و در فرهنگهای لغت معتبری چون دهخدا به عنوان مترادف شکست خوردن و کسر یافتن ثبت شده است. اگرچه این ترکیب فارسی عینا در قرآن نیامده، اما مفاهیم قرآنی معادل آن مانند «یُهْزَمُ» و «خُسْران» بارها برای توصیف عاقبت مغلوبان استفاده شده است.