یعنی چه
عبارت است از پیش آمدن، عیان شدن یا به چشم آمدن چیزی که پیش از آن پنهان، غایب یا غیرقابل مشاهده بوده است. این ترکیب به انتقال از وضعیت ناپیدا به پیدا اشاره دارد.
مترادف
واژههای فوق نزدیکترین همپوشانی معنایی را با این فعل مرکب دارند.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت «ظاهِر» (با کسرهٔ هاء) و «شُدَن» (با ضمهٔ شین) در زبان فارسی معیوب است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ اصلی بر اساس تعداد حروف مشخص میشود.
به انگلیسی
این افعال دقیقترین معادلهای کاربردی در زبان انگلیسی هستند.
به عربی
ریشهٔ کلمهٔ ظاهر از واژهٔ عربی «ظهر» گرفته شده است.
جمعبندی و توضیح کامل ظاهر شدن
«ظاهر شدن» یک فعل مرکب در زبان فارسی است که ریشه بخش اول آن از ماده عربی «ظ ه ر» به معنی پشت و غلبه گرفته شده است. این اصطلاح در مفهوم عام خود به معنای خروج از حالت ناپیدایی و ورود به عرصه دید و شهود است. هرگاه شیء، فرد یا حقیقتی کتمانشده برای بیننده قابل درک و مشاهده گردد، از این تعبیر استفاده میشود.
در ادبیات عرفانی و قرآنی نیز این مفهوم جایگاه ویژهای دارد؛ به طوری که «الظّاهر» یکی از نامهای نیکوی خداوند (اسماءالحسنی) به شمار میرود که اشاره به تجلی حق و آشکار بودن نشانههای او در جهان هستی دارد. این واژه در تضاد مستقیم با پنهان شدن و باطن قرار میگیرد.
در کاربردهای روزمره، این کلمه هم به صورت مادی (مانند ظاهر شدن ستاره در آسمان) و هم به صورت معنوی و مجازی (مانند ظاهر شدن آثار بیماری یا برملا شدن یک راز) به کار میرود و نمادی از روشنایی، آگاهی و خروج از تاریکی است.