یعنی چه
در اصطلاح تاریخ اسلام، «سریه» به جنگهایی گفته میشود که پیامبر اکرم (ص) شخصاً در آنها حضور نداشتند و فرماندهی را به شخص دیگری میسپردند. «ذاتالسلاسل» نیز به معنای «دارای زنجیرها» است که به علت بستن اسرا با طناب یا به خاطر نام چاه و آبی در آن منطقه (دیار قبیله جذام) به این عنوان نامگذاری شده است.
در جدول
این اصطلاح در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان یکی از جنگهای صدر اسلام یا نبردهای حضرت علی (ع) مطرح میشود و دقیقاً ۱۴ حرف دارد.
به انگلیسی
در متون و منابع تاریخی انگلیسیزبان، از این واقعه با عنوان Expedition of Dhat al-Salasil یا نبرد زنجیر یاد میشود.
به عربی
این عبارت کاملاً ریشه عربی دارد و در منابع تاریخ اسلام به همین صورت نگاشته میشود.
به فارسی
معادل مستقیم آن در زبان فارسی «جنگ زنجیرها» یا «نبرد وادی رمل» است که اشاره به بستن اسیران با ریسمان یا محل وقوع حادثه در سرزمینهای شنی دارد.
در قرآن
اگرچه نام «ذاتالسلاسل» به صورت مستقیم در قرآن نیامده است، اما طبق روایات معتبر شیعه و تفاسیری چون مجمعالبیان، سوره مبارکه «العادیات» در جریان همین نبرد و در وصف دلاوری، سرعت عمل و شبیخون غافلگیرکننده سپاه اسلام به فرماندهی امام علی (ع) نازل شده است.
نماد چیست
این واقعه در تاریخ اسلام نماد شجاعت، انضباط نظامی، غافلگیری دشمن و پیروزی قاطع پس از چند شکست پیاپی است. همچنین در دیدگاه شیعه، نمادی از ولایت و فضیلت ویژه امام علی (ع) در تاییدات الهی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل سریه ذات السلاسل
«سریه ذات السلاسل» یکی از مأموریتها و نبردهای نظامی مهم در سالهای پایانی حیات پیامبر اسلام (ص) است که در شمال شبهجزیره عربستان و مرزهای شام رخ داد. کلمه «سریه» نشاندهنده عدم حضور مستقیم پیامبر در میدان جنگ است و فرماندهی آن پس از ناکامی چند گروه، به امام علی (ع) (در روایت شیعه) یا عمرو بن عاص (در روایت اهل سنت) سپرده شد.
وجه تسمیه این نبرد به «ذات السلاسل» (صاحب زنجیرها) یا به دلیل وجود چاه و آبی به نام سلاسل در آن منطقه است، یا به خاطر اینکه سپاهیان دشمن یا اسیران جنگی برای استقامت بیشتر یا پس از دستگیری، با طناب و ریسمان مانند زنجیر به یکدیگر بسته شده بودند.
این واقعه در تاریخ و ادبیات اسلامی اهمیت بالایی دارد؛ چرا که طبق تفاسیر شیعی، سوره «العادیات» در ستایش اسبان و مجاهدان این نبرد و شبیخون پیروزمندانه آنها نازل شده و به عنوان یکی از فضایل برجسته امیرالمؤمنین (ع) شناخته میشود.