یعنی چه
مخالفت به معنای همسو نبودن با نظر، عقیده یا رفتار شخص یا گروهی دیگر است. این واژه وضعیتی را توصیف میکند که در آن فرد یا جریانی در برابر یک تصمیم، قانون یا فکر ایستادگی کرده و تمایلی به پذیرش یا همراهی با آن نشان نمیدهد.
مترادف
واژههایی مانند عناد، خصومت، ستیزه، مباینت، منازعت و تمرد نیز در سیاقهای مختلف به عنوان هممعنی این کلمه به کار میروند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت [moxālefat] تلفظ میشود و از نظر ساختاری مصدر باب مفاعله در زبان عربی است.
در جدول
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، برای راهنماهایی همچون «نافرمانی»، «ایستادگی در برابر نظر دیگران» یا «عدم همسویی»، واژه ۶ حرفی مخالفت یک پاسخ دقیق است.
به انگلیسی
بسته به لحن و بستر متن، واژههای فوق در زبان انگلیسی دقیقترین برگردان برای این مفهوم هستند.
به فارسی
برابرهای فارسی اصیل و سره که میتوانند جایگزین این واژه عربیتبار شوند، شامل کلماتی چون ناسازگاری، پادایست و ایستادگی در برابر چیزی هستند.
جمعبندی و توضیح کامل مخالفت
واژه مخالفت از ریشه عربی «خ ل ف» و مصدر باب مفاعله است که به فرهنگ زبانی فارسی وارد شده و کاربرد گستردهای دارد. این مفهوم در معنای عام خود به هرگونه ناهمسویی، نپذیرفتن و ایستادگی در برابر یک فکر، تصمیم یا قانون اشاره دارد و در مقابل واژه «موافقت» قرار میگیرد.
در فرهنگ عمومی و نشانهشناسی، این مفهوم معمولاً با نمادهایی چون دست مشتشده یا علامت ضربدر قرمز نمایش داده میشود. همچنین در ادبیات سیاسی، واژه مخالفت زیربنای مفهوم «اپوزیسیون» را تشکیل میدهد که به جریانهای منتقد یا مخالفِ بدنه اصلی حاکمیت اشاره دارد.
گرچه خود این مصدر به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده، اما مشتقات فعلی آن بارها برای توصیف رویگردانی یا نافرمانی از دستورات الهی به کار رفته است که نشاندهنده ابعاد اخلاقی و رفتاری این مفهوم در متون کهن است.