یعنی چه
واژهٔ «تنسه» در متون کهن پارسی دری به عنوان صفت به کار رفته و به معنای فردی است که دچار دلتنگی، اندوه، ملالت و پریشانی خاطر شده است.
تلفظ
این واژه به صورت تَنْسَه (با فتح تاء و سکون نون) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ به راهنمای «دلتنگ و آزرده» یا «غمگین کهن»، واژهٔ چهار حرفی «تنسه» است.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه نشاندهندهٔ حالت اندوه عمیق و آزار روحی هستند.
به عربی
در زبان عربی، واژگانی که به حزن، کرب و اندوه درونی اشاره دارند، معادل این صفت قرار میگیرند.
به فارسی
از برگردانها و واژههای هممعنای مدرنتر آن در زبان فارسی میتوان به غمگین، آزردهدل، ملول، مکدر و پریشان اشاره کرد.
نماد چیست
نماد مادی یا نشانه شناختی خاصی در فرهنگ عامه برای آن ثبت نشده، اما به طور استعاری نمایانگر گرفتگی دل، انقباض درون و اندوه است.
جمعبندی و توضیح کامل تنسه
واژهٔ «تنسه» از صفات کهن و کمتر شنیدهشده در زبان پارسی دری است که به وضعیت روحی انسانِ اندوهگین، دلتنگ و پریشانخاطر اشاره دارد. این واژه با وجود اصالت خود، در زبان معیار امروز کاربرد روزمره ندارد و بیشتر در متون ادبی کهن و به تبع آن در طراحی جدولهای کلمات متقاطع مورد توجه قرار میگیرد.
باید توجه داشت که این کلمه نباید با فعل عربی «تَنْسَىٰ» (از ریشه نسی به معنی فراموش میکنی) که در آیاتی از قرآن کریم آمده است، یا با واژههای گویشی نظیر «تنسن» (در معنای توانستن) اشتباه گرفته شود. معنی اصیل فارسی آن دقیقاً ناظر بر آزردگی دل و ملالت است.