یعنی چه
این عبارت یک ترکیب عطفی است که برای تأکید بر مفهوم فریبکاری به کار میرود. «خدعه» ریشه عربی دارد و به معنی حیلهگری و پنهان کردن راز است؛ در حالی که «نیرنگ» ریشه در فارسی پهلوی (nērang) دارد و در ابتدا به معنای طلسم و افسون بوده که به مرور زمان معنای منفی حیله و فریب به خود گرفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح واژه اول با ضمه روی خ و سکون دال (خُدْعه) و واژه دوم با کسر نون و فتح راء (نِیرَنْگ) است.
در جدول
در حل جداول کلمات متقاطع، با توجه به تعداد حروف درخواستی میتوانید از واژه اصلی یا مترادفهای آن استفاده کنید.
به انگلیسی
برای انتقال این مفهوم در زبان انگلیسی بسته به لحن متن میتوان از واژگان معادل فوق استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی واژه «خداع» از ریشه «خدع» مستقیماً همین معنا را افاده میکند و در آیات قرآن کریم نیز به رفتار منافقان با این واژه اشاره شده است.
نماد چیست
در ادبیات و نمادشناسی کهن، «روباه» نماد اصلی خدعه، مکر و نیرنگ به شمار میرود. در مرتبه بعدی، «مار» نیز در برخی اساطیر به عنوان نماد فریبکاری پنهان شناخته میشود. این مفهوم در فرهنگ اخلاقی، نماد دوچهرگی، نفاق و رفتار غیرشفاف است.
جمعبندی و توضیح کامل خدعه و نیرنگ
ترکیب «خدعه و نیرنگ» یکی از زوجواژههای پرکاربرد در زبان فارسی است که برای تأکید بر رفتار غیرصادقانه، تزویر و پنهانکاری آگاهانه به قصد آسیب زدن یا اغفال دیگران استفاده میشود. این اصطلاح از پیوند یک واژه عربی (خدعه) و یک واژه اصیل فارسی پهلوی (نیرنگ) پدید آمده و نشاندهنده ابعاد اخلاقی منفی مانند نفاق و دوچهرگی در روابط انسانی است.
در فرهنگ اسلامی و معارف قرآنی، ریشه این واژه بارها برای توصیف منافقانی که قصد فریب خداوند و مؤمنان را دارند به کار رفته و تأکید شده است که سرانجام این فریبکاری به خودِ انسانها بازمیگردد. در ادبیات داستانی و کهن نیز حیواناتی چون روباه و مار همواره به عنوان مظهر و نماد این صفت ناپسند معرفی شدهاند.