یعنی چه
«نهی از منکر» یک اصطلاح اخلاقی و فقهی در دین اسلام است که به معنای منع کردن، بازداشتن یا جلوگیری از انجام کارهای زشت، ناپسند و گناه است. این مفهوم معمولاً در کنار «امر به معروف» به عنوان یک وظیفه اجتماعی و اخلاقی برای نظارت عمومی و سلامت جامعه مطرح میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «نَهْیْ اَزْ مُنْکَر» (nahy-e monkar) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «نهی ازمنکر» (۹ حرف) یا عبارات مشابهی مانند «منع از گناه» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال این مفهوم معمولاً از عباراتی نظیر Forbidding evil یا Preventing vice استفاده میشود.
به فارسی
معادلها و مترادفهای فارسی این واژه عبارتند از: بازداشتن از بدی، منع از گناه، جلوگیری از فساد، منع از کار زشت و ناپسند.
در قرآن
این اصطلاح بارها در قرآن کریم همراه با «امر به معروف» ذکر شده است. از جمله در آیه ۱۰۴ سوره آلعمران که میفرماید: «وَلْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ»؛ یعنی باید از میان شما گروهی باشند که دعوت به نیکی کنند و امر به معروف و نهی از منکر نمایند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی، نهی از منکر نماد مسئولیتپذیری اجتماعی، نظارت همگانی و اخلاق جمعی است که جامعه را در برابر آسیبهای اخلاقی و رفتاری بیمه میکند. در نمادشناسی بصری نیز گاهی با علامت دست باز (به نشانه ایست) یا ترازو نمایش داده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل نهی ازمنکر
عبارت «نهی از منکر» یکی از فرایض و مفاهیم بنیادین در فرهنگ و فقه اسلامی است که بر پایه نظارت عمومی و مسئولیت متقابل افراد جامعه بنا شده است. این اصطلاح از دو واژه عربی «نهی» به معنای منع کردن و «منکر» به معنای کار ناپسند و ناشناخته تشکیل شده و در مجموع به تلاش برای بازداشتن دیگران از رفتارها و گناهان ضداجتماعی، شرعی و عقلانی اشاره دارد.
در نظام اخلاقی اسلام، این فریضه هیچگاه از زوج خود یعنی «امر به معروف» (سفارش به نیکیها) جدا نمیشود. ترکیب این دو با یکدیگر، سازوکاری پویا برای حفظ سلامت روانی و اخلاقی جامعه ایجاد میکند تا افراد علاوه بر مسئولیتهای فردی، نسبت به صلاح و فساد محیط پیرامون خود نیز بیتفاوت نباشند و به عنوان یک سپر اجتماعی عمل کنند.