یعنی چه
عشقپرستی به معنای عشقبازی به حد افراط، دلدادگی مفرط، سودازدگی و غرق شدن کامل در احوالات عاشقی است. در این حالت، فرد خودِ مفهوم عشق یا شخص معشوق را در حد پرستش و تقدیس قرار میدهد و عقل را در پای دل ایثار میکند.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت [عِ شْ قْ پَ رَ تْ تی] (ešq-parasti) است که از ترکیب دو واژهٔ عشق (عربی) و پرستی (فارسی) ساخته شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی، پاسخ این مدخل خودِ «عشق پرستی» با ۸ حرف است. همچنین مفاهیمی چون سودازدگی یا شیفتگی مفرط نیز میتوانند به عنوان جایگزین مطرح شوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، عبارات متفاوتی برای انتقال این مفهوم به کار میرود که جنبههای آیینگونه یا افراطی آن را نشان میدهد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای بیان این مفهوم از ترکیب واژهٔ عشق با پسوند پرستی و یا از تعبیر پرستشِ عشق استفاده میشود.
در قرآن
خود واژهٔ «عشق» یا ترکیب «عشقپرستی» در قرآن کریم به کار نرفته است؛ چرا که قرآن از واژههایی مانند «حُب» و «وُد» برای بیان محبت استفاده میکند. از نظر مفهومی، در فرهنگ قرآنی تبدیل کردن هرگونه تمایل دنیوی یا شخص معشوق به معبودی مطلق، ذیل عنوان نکوهیدهٔ «اتخاذ اله از هوای نفس» (پرستش هوای نفس) قرار میگیرد.
جمعبندی و توضیح کامل عشق پرستی
واژهٔ «عشقپرستی» یک مدخل مستقل و تثبیتشده در لغتنامههای اصیل و کهن مانند دهخدا یا معین نیست، بلکه یک ترکیب قیاسی و توصیفی ظریف از دو جزء «عشق» (عربی) و «پرستی» (فارسی) است که برای توصیف حالات مفرط عاطفی به کار میرود.
این واژه در ادبیات غنایی و عرفانی فارسی به عنوان نمادی از ترجیح دادن جنون سازنده و پاک عشق بر مصلحتاندیشیهای عاقلانه شناخته میشود. در واقع، در این دیدگاه فرد تمام هستی خود را در آتش محبت ذوب میکند؛ هرچند که از منظر دینی و روانشناختی، افراط در آن و بتسازی از معشوق نوعی وابستگی مفرط یا هواپرستی تلقی میگردد.