یعنی چه
تبرقع در لغت به معنی برقعپوشی و پوشاندن صورت با حجاب، نقاب یا روبنده است. این واژه از مصدر باب تفعّل در زبان عربی آمده و به عملِ به کار بردن یا پوشیدن برقع اشاره دارد که مانع از دیده شدن چهره میشود.
در جدول
واژه تبرقع در جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان پاسخی ۵ حرفی برای راهنماهای 'نقاب زدن' یا 'روبنده گذاشتن' استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم تبرقع از اصطلاحاتی مانند Veiling (حجاب/پوشش) یا عبارات صریحتر نظیر wearing a niqab/burqa استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در این زبان از فعل تبرقع یا ترکیباتی مثل تغطية الوجه (پوشاندن صورت) برای بیان این مفهوم استفاده میکنند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون نقاب زدن، روی پوشاندن، روبنده گذاشتن و روگیری است که به عملِ ستر و حجاب چهره دلالت دارند.
نماد چیست
تبرقع در فرهنگ سنتی و اسلامی نماد حجب و حیا، عفت و پوشیدگی کامل صورت است. این واژه در ادبیات و متون کهن گاهی به عنوان نماد پنهانکاری، گوشهنشینی و همچنین ستر و حجابِ رازهای عرفانی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل تبرقع
واژه تبرقع مصدری با ریشه عربی از باب تفعّل است که در زبان فارسی به معنای روبنده گذاشتن، نقاب زدن و پوشاندن چهره با برقع به کار میرود. این کلمه از اسم «بُرقع» (پوشش مخصوص صورت) مشتق شده و به طور دقیق عملِ رویگیری و حجاب کامل چهره را توصیف میکند.
اگرچه خود واژه تبرقع یا مشتقات مستقیم آن در متن قرآن کریم ذکر نشدهاند و برای پوشش از کلماتی چون جلباب و خمار استفاده شده، اما مفهوم آن پیوند نزدیکی با فرهنگ پوشش سنتی زنان در مناطق بادیهنشین و عربی دارد. در ادبیات فارسی نیز این کلمه فراتر از معنای ظاهری، گاه مجازاً برای پنهان کردن هویت یا ستر رازهای درونی استفاده میشود.