یعنی چه
واژه «بگریند» صیغه سوم شخص جمع (جمع غایب) از فعل مضارع التزامی یا فعل امرِ مصدر «گریستن» است. این عبارت به معنای آن است که «آنها گریه کنند»، «ممکن است اشک بریزند» یا در بافت امری به معنای «باید زاری و مویه کنند» به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان فارسی به صورت [بِگْرییَند] (begriyand) است که از پیشوند فعلی «بـ»، ستاک مضارع «گری» و شناسه جمع «ـَند» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، این واژه به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهایی نظیر «گریه کنند»، «باید اشک بریزند» یا «صیغه جمع غایب از گریستن» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار جملات مضارع التزامی یا امری، از ترکیب فعلهای cry و weep به همراه ضمایر جمع استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی فعل مضارع از ریشه «بکی» مستخرج میشود و با توجه به لحن التزامی یا امری کلام، صیغههای جمع غایب آن به کار میرود.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای بیان مفهوم سوم شخص جمع در حالت التزامی یا امری از فعل ağlamak، صورت «Ağlasınlar» استفاده میشود.
به فارسی
مترادفهای این واژه در زبان فارسی شامل مواردی چون اشک بریزند، زاری کنند، مویه کنند و فغان کنند است. در نقطه مقابل، متضادهای آن کلماتی مانند بخندند، شادی کنند و شادمان شوند هستند. این واژه از ریشه پارسی میانه (پهلوی) griyistan به زبان فارسی دری رسیده است و با کلماتی چون گریه، گریان، گریستن و بگری همخانواده است.
در قرآن
خود واژه فارسی «بگریند» در متن عربی قرآن وجود ندارد، اما معادل دقیق و مستقیم مفهومی و صرفی آن در آیه ۸۲ سوره مبارکه توبه آمده است: «فَلْيَضْحَكُوا قَلِيلًا وَلْيَبْكُوا كَثِيرًا...» که ترجمه آن چنین است: «پس باید کم بخندند و [به جزای آنچه میکردند] بسیار بگریند».
نماد چیست
در فرهنگ نمادشناسی و ادبیات، افعالی که دلالت بر گریه و اشک دارند، نمادی از اندوه عمیق، سوگواری، پشیمانی و پاکسازی روح از آلودگیها هستند. در متون عرفانی و دینی نیز این حالت نماد خشوع، تسلیم در برابر حقیقت، ندامت از گناهان و توبه به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بگریند
واژه «بگریند» یک صورت فعلی کهن و اصیل در زبان فارسی است که از مصدر «گریستن» مشتق شده و ساختار صرفی آن به صورت مضارع التزامی یا امر غایب برای سوم شخص جمع است. این کلمه ریشه در زبان پارسی میانه دارد و ساختار ششحرفی آن در طراحهای جدول کلمات متقاطع بسیار کاربرد دارد.
از نظر معنایی و ادبی، این واژه بر رهایی عاطفی، سوگ یا ندامت دلالت میکند و اگرچه خود لفظ در قرآن کریم نیست، معادل صریح آن در سوره توبه (ولیبکوا) برای بیان عاقبت و تنبه انسانها به کار رفته است. معادلهای بینالمللی آن نظیر They weep در انگلیسی، یبکوا در عربی و Ağlasınlar در ترکی، همگی بازتابدهنده همین وجه التزامی و غایب از فعل گریه کردن هستند.