یعنی چه
این عبارت یک مصدر مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب واژه عربی «مُطَیَّب» (خوشبو شده) و فعل فارسی «داشتن» پدید آمده و به معنای حفظ بوهای خوش، عطرآگین کردن فضا یا اعضای بدن و پاکیزه نگهداشتن است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «مُطَیَّبْ داشْتَنْ» است که در آن حرف «ی» دارای تشدید و فتحه است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف خواسته شده معمولاً خودِ «مطیب داشتن» (۹ حرف) یا مترادفهای آن نظیر معطر داشتن است.
به انگلیسی
برای انتقال این مفهوم در زبان انگلیسی از عباراتی استفاده میشود که دلالت بر حفظ و نگهداری بوی خوش و عطرآگین بودن دارند.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم از مصدر تفعیل (تطییب) به معنای خوشبو کردن یا عبارات فعلی معادل استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این ترکیب شامل عباراتی چون معطر داشتن، خوشبو کردن، عطرآگین کردن و پاکیزه نگهداشتن است.
نماد چیست
در ادبیات سنتی و فرهنگ نمادها، مطیب داشتن و ریشه آن (طیب) نمادی از آراستگی ظاهر و باطن، طهارت روح، اخلاق پسندیده و همچنین بزرگداشت و تجلیل از نام و یاد بزرگان (مانند معطر کردن دهان به ذکر آنان) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مطیب داشتن
عبارت «مطیب داشتن» یک مصدر مرکب فصیح و کهن در زبان فارسی است که از ترکیب جزء عربی «مطیب» (به معنی خوشبو و پاکیزه شده) و فعل فارسی «داشتن» ساخته شده است. این واژه در متون ادبی و کلاسیک فارسی به معنای معطر نگه داشتن، عطرآگین کردن فضا، جامه یا دهان و همچنین پاکیزه داشتن به کار میرفته است.
ریشه اصلی این کلمه در زبان عربی (ط-ی-ب) کاربرد گستردهای در قرآن کریم دارد و مفاهیمی چون حلال بودن، پاکی و دلپذیری را افاده میکند. در ادبیات عرفانی و اخلاقی ما، مطیب داشتن علاوه بر معنای مادی و ظاهری، به پاکیزگی روح، آراستگی به فضایل اخلاقی و معطر ساختن کلام به نام و یاد بزرگان و ارزشهای الهی نیز اشارت دارد.