یعنی چه
واژه «شَمِلَتْ» یک فعل ماضی، مفرد مؤنث غایب از ریشه عربی «ش م ل» است. این کلمه به معنای آن است که چیزی، چیز دیگری را در بر گرفته، به آن احاطه یافته یا آن را شامل شده است. این واژه بیشتر در متون کهن و عبارات ادبی به کار میرود.
تلفظ
این واژه در زبان اصلی خود به صورت شَمِلَتْ (با کسر م) یا شَمَلَتْ (با فتح م) تلفظ میشود و سکون در پایان آن نشاندهنده تاء تأنیث ساکن است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با تعداد ۴ حرف همان «شملت» است و به عنوان معادل عباراتی چون «شامل شد» یا «در بر گرفت» شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم این فعل ماضی مؤنث، از افعالی در زمان گذشته مانند included یا encompassed استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه اصیل عربی دارد و در این زبان با افعال هممعنی دیگری مانند احتوت یا ضمت همنشین و مترادف است.
به فارسی
برگردان دقیق این واژه به زبان فارسی در قالب افعال ماضی سادهای همچون «فراگرفت»، «شامل شد»، «محیط شد» و «در بر گرفت» بیان میشود.
نماد چیست
این واژه از نظر مفهومی و در متون عرفانی و فلسفی، نمادی از جامعیت، احاطه علمی یا شمول رحمت الهی بر بندگان و آفریدگان به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل شملت
واژه «شملت» یک ساختار فعلی مشتق شده از ریشه عربی «ش م ل» است که به صورت صیغه مفرد مؤنث غایب به کار میرود. این کلمه در لغتنامههای معتبر به معنای فراگرفتن، شامل شدن، احاطه یافتن و در بر گرفتن یک امر یا موضوع توسط پدیدهای دیگر معنی شده است. با وجود اینکه خود این صیغه دقیقاً در متن قرآن کریم نیامده، اما مشتقات دیگر آن مانند فعل «اشتملت» در آیات قرآن به چشم میخورد.
در زبان فارسی، این واژه کاربرد عامیانه و روزمره ندارد و بیشتر در متون ادبی، متون کهن فقهی یا فلسفی برای رساندن مفهوم شمول و جامعیت استفاده میشود. مترادفهای بارز آن شامل شد و فراگرفت هستند و در بازیهای فکری و جدول کلمات نیز به عنوان یک واژه چهار حرفی با همین مفاهیم شناخته میشود.