یعنی چه
ضجه و شیون به معنای بانگ، فریاد، ناله و زاری شدید انفرادی یا دستهجمعی است که معمولاً از روی درد، مصیبت، سوگواری یا محنت عمیق برمیخیزد.
تلفظ
واژه اول به صورت فتح ضاد و تشدید جیم (ضَجْجَه) و واژه دوم با کسر شین و فتح واو (شیوَن) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند فغان، مویه، زاری، ندبه، و خروش به عنوان پاسخهای هممعنی کاربرد دارند و خود عبارت نیز ۸ حرف دارد.
به انگلیسی
برای توصیف این حالت از اندوه و فریاد بلند در زبان انگلیسی بیشتر از واژگان wail و lament استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژههای متعددی برای بیان این مفهوم وجود دارد که عویل و نحیب به گریه و زاری با صدای بلند اشاره دارند.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی این ترکیب شامل کلماتی چون مویه، فغان، افغان، زاری، خروش، غوغا و داد و فغان است.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ادبیات فارسی، ضجه و شیون نماد سوز و گداز عمیق، مصیبت ناگهانی و سوگواری در مرگ عزیزان است و بار عاطفی بسیار سنگینی را حمل میکند.
جمعبندی و توضیح کامل ضجه و شیون
عبارت «ضجه و شیون» یک ترکیب واژگانی دوگانه است که از دو ریشه متفاوت ساخته شده است؛ «ضجه» ریشهای عربی از ماده (ض ج ج) به معنی فریاد و غوغا دارد، در حالی که «شیون» واژهای اصیل و بازمانده از فارسی میانه (پهلوی šēvan) به معنی نوحه و ماتم است. در کنار هم قرار گرفتن این دو کلمه، شدتی مضاعف از ابراز غم و غصه را نشان میدهد.
این اصطلاح در فرهنگ و ادبیات فارسی همواره برای تصویرسازی از صحنههای ناگوار، فجایع، جنگها یا از دست دادن ناگهانی عزیزان به کار میرود و نماد اوج بیقراری و دردمندی انسان است. اگرچه خود این ترکیب عیناً در قرآن نیامده، اما مفاهیمی نزدیک به آن مانند استغاثه بلند و بیتابی شدید با واژگانی دیگر مطرح شدهاند.