یعنی چه
واژه درخشش اسم مصدر از درخشیدن است و به معنای پرتوافشانی، تلألؤ و جلوه نورانی چشمگیر روی یک سطح براق به کار میرود. این کلمه در مفهوم مجازی به معنای ممتاز بودن، به چشم آمدن و کسب موفقیت عالی در یک زمینه (مانند درخشش در مسابقات یا درخشش در تحصیل) استفاده میشود.
تلفظ
این واژه به صورت دِ رَ خْ شِ ش تلفظ میشود که در زبان پهلوی و فارسی میانه نیز با ریشهای مشابه به کار میرفته است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدولهای کلمات تقاطعی با توجه به تعداد حروف، خودِ عبارت «معنی کلمه درخشش» با ۱۳ حرف است یا کلمات مترادفی چون تلالو، فروغ و پرتو.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن از واژههای مختلفی که مفهوم تابش و روشنایی شدید یا جلوه مجازی را میرسانند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژه لمعان و بریق برای درخشش نوری و مادی، و واژه تألق بیشتر برای درخشش معنوی و موفقیت به کار میرود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی کلمات پارلاما و ایشیلتی دقیقترین معادلها برای رساندن مفهوم تابش و جلوه نوری هستند.
به فارسی
مترادفهای اصیل این واژه در زبان فارسی شامل فروغ، پرتو، تابش، جلا، روشنی، درخشندگی و تلألؤ هستند که همگی بار معنایی نورافشانی را دلالت میکنند. متضادهای آن نیز تاریکی، تیرگی و کدری میباشند. این واژه همخانواده کلماتی چون درخشان، درخشنده و درخشیدن است.
جمعبندی و توضیح کامل معنی کلمه درخشش
واژه «درخشش» یکی از کلمات اصیل، ریشهدار و زیبای زبان فارسی است که از ریشه پارسی میانه و پهلوی به ما رسیده است. این کلمه در اصل اسم مصدر از فعل درخشیدن بوده و مفهوم فیزیکی بازتاب شدید نور، پرتوافشانی و جلوه بصری اجسام براق را در ذهن تداعی میکند.
در سیر تحول زبان، این واژه کاربردی استعاری و مجازی نیز یافته است؛ به طوری که امروزه وقتی از درخشش یک فرد در عرصههای علمی، ورزشی یا هنری صحبت میشود، منظور رسیدن به اوج موفقیت، ممتاز بودن و به چشم آمدن در میان همگان است. این کلمه در ادبیات و فرهنگ عامه همواره نماد امید، حقیقت، آگاهی و پیروزی بر تاریکی بوده است.