معنی
در زبان فارسی و عربی، طفیل به کسی گفته میشود که بدون دعوت در مهمانیها حاضر میشود یا در زندگی خود، به طور کامل به شخص یا چیز دیگری وابسته و سربار است.
یعنی چه
این واژه برای توصیف فرد یا پدیدهای به کار میرود که استقلال از خود ندارد و حضور یا بقایش کاملاً به وجود یک اصل یا شخص دیگر گره خورده است.
مترادف
واژگانی مانند طفیلی، وابسته و انگل نزدیکترین معانی را به این کلمه منتقل میکنند.
تلفظ
این کلمه به صورت ضمه روی حرف اول و فتح روی حرف دوم یعنی طُفَیل تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «مهمان ناخوانده» یا «وابسته»، واژه ۴ حرفی «طفیل» به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به بستر کاربرد، معادلهای انگلیسی آن مفاهیم مختلفی از انگل زیستی تا مهمان بیدعوت را پوشش میدهند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و شعر فارسی، طفیل نماد وابستگی کل جهان هستی به عشق یا ذات خداوند است؛ چنانکه حافظ میگوید کل جهان فرع بر وجود عشق است.
جمعبندی و توضیح کامل طفیل
واژه «طفیل» ریشه در زبان عربی دارد و داستان جالبی پشت آن است؛ این کلمه از نام شخصی به نام «طفیل بن زلال کوفی» گرفته شده که در دوران بنیامیه بدون دعوت به مهمانیها و مجالس عروسی میرفت. به مرور زمان، اسم او به یک صفت عام برای اشاره به هر مهمان ناخوانده یا فرد سرباری تبدیل شد که به دیگران آویزان است.
با این حال، این واژه در ادبیات فارسی جنبهای عمیق و استعاری نیز پیدا کرده است. شاعران بزرگی مانند حافظ و نظامی از آن برای نشان دادن وابستگی وجودی انسان و کل کائنات به خداوند یا مفهوم عشق استفاده کردهاند، به این معنی که هستی انسان تنها به تبعیت و سایه وجود معشوق معنا پیدا میکند.