یعنی چه
این واژه در اصطلاح لغوی به چند معنای متفاوت به کار میرود؛ در وصف انسان یا حیوان به فردی گفته میشود که قامتی بسیار دراز، کشیده و سست دارد. در وصف پدیدههای جوی، به روزی تاریک، کدر و غبارآلود اطلاق میشود و در توصیف رنگها، نشاندهنده رنگ سفید کدر یا مایل به خاکستری در اسب و شتر است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه در زبان عربی و متون کهن به صورت اَمْغَط (بر وزن اَفْعَل) است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، واژه چهار حرفی «امغط» به عنوان معادل برای عباراتی چون درازقامت، سختکشیده، یا روز تاریک و کدر استفاده میشود.
به انگلیسی
بسته به کاربرد واژه، در معنای فیزیکی و قد بلند از واژگان Elongated یا Lanky و در معنای هوای کدر و تاریک از Murky یا Overcast استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که این واژه اصالتاً عربی است، معاجم معتبر عربی آن را با کلماتی نظیر الطویل الممتد در بخش صفات فیزیکی و المظلم در بخش صفات جوی هممعنی دانستهاند.
به فارسی
معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل صفتهای «درازقامت» و «باریکاندام» برای اشخاص، و «تاریک» یا «تیره و غبارآلود» برای وضعیت آب و هوا است.
در قرآن
واژه «امغط» در متن قرآن کریم وجود ندارد. به دلیل فصاحت بالا و بلاغت بینظیر قرآن، از به کار بردن این دست لغات غریب، ثقیل و کمکاربرد عربی کهن خودداری شده است.
جمعبندی و توضیح کامل امغط
واژه «امغط» از جمله لغات بسیار کمکاربرد، غریب و بهاصطلاح مستغلق در زبان عربی است که به کتابهای لغت و فرهنگهای فارسی نظیر لغتنامه دهخدا نیز راه یافته است. ریشه اصلی این واژه به ثلاثی مجرد «م غ ط» بازمیگردد که در اصل معنای کشیدن، مد دادن و امتداد یافتن دارد و صورتهای فعلی آن مانند تمغط و امغط به معنای کش آمدن و دراز شدن جسم یا زمان است.
در کاربرد اسمی و صفتی، امغط به سه شکل معنا میشود: نخست برای توصیف انسان یا حیوانی که اندامی بسیار دراز و سست دارد؛ دوم برای توصیف روزهای تیره، غبارآلود و کدر؛ و سوم برای توصیف رنگهای سفیدی که صفا و درخشندگی ندارند و مایل به خاکستری هستند. این کلمه در ادبیات عامه یا ساختار قرآن جایگاهی ندارد و صرفاً جنبه لغوی و معاجم قدیم دارد.