یعنی چه
دشمنی نمودن به معنی آشکار کردن ناخشنودی، ضدیت و بدخواهی نسبت به کسی یا چیزی است. ریشه واژه «دشمن» از پیشوند «دُش/دُژ» (به معنی بد و پلید) و واژه «مَن» (به معنی اندیشه و منش) ترکیب شده که در مجموع مفهوم «بداندیش» را میرساند؛ بنابراین دشمنی نمودن یعنی محقق کردن و انجام دادن رفتار برآمده از بداندیشی.
تلفظ
تلفظ صحیح و واجشناسی این عبارت فعلی ترکیبی به صورت [došmani namūdan] است.
در جدول
پاسخ دقیق و راستیآزماییشده برای طراحان و حلکنندگان جدول کلمات متقاطع که دقیقاً از ۱۰ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال این مفهوم از عبارات فعلی مرتبط با واژگان خصومت (hostility) و دشمنی (enmity) استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مفاهیم همارز این واژه عمدتاً از ریشههای «عدو» و «خصم» مشتق میشوند.
در قرآن
اگرچه خودِ عبارت فارسی «دشمنی نمودن» در قرآن نیست، اما مصادیق و مفاهیم آن پُرکاربرد است. برای نمونه، قرآن در آیه ۶ سوره فاطر به دشمنی آشکار شیطان با انسان اشاره کرده میفرماید: «إِنَّ الشَّیْطَانَ لَکُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا» (شیطان دشمن شماست، پس او را دشمن بدارید). همچنین در آیه ۸ سوره مائده انسانها را از دشمنی ناحق بازمیدارد: «وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَىٰ أَلَّا تَعْدِلُوا» (و دشمنی با گروهی، شما را به بیعدالتی وادار نکند).
جمعبندی و توضیح کامل دشمنی نمودن
عبارت «دشمنی نمودن» یک مصدر مرکب اصیل در زبان فارسی است که ریشه در واژه پهلوی «dušman» دارد. این مفهوم از نظر لغوی به معنای داشتن منش و اندیشه بد (بداندیشی) نسبت به دیگران و بروز عملی آن در قالب رفتار، گفتار یا سوءنیت است. مترادفهای برجستهای همچون عداوت، خصومت، عناد و کینهتوزی عمق تقابل این واژه را با واژگانی مثل دوستی، مودت و آشتی نشان میدهند.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، دشمنی نمودن همواره نمادی از تفرقه، جدایی و ستیزهجویی پنهان و آشکار به شمار میآید که در متون کهن با نمادهایی چون مار و گرگ، یا ابزارهایی نظیر دشنه و شمشیر به تصویر کشیده شده است. شناخت ریشهها و ابعاد قرآنی و بینالمللی این واژه به درک بهتر کاربردهای کنایی و صریح آن در زبان روزمره و ادبی کمک شایانی میکند.