یعنی چه
واژه «دقله» یک کلمه مهجور و عربیتبار است که در متون لغوی به حیوانات لاغر، خرد و ضعیف (مانند گوسفند یا شتر رنجور) اطلاق میشود. همچنین این واژه به نوعی درخت خرمای پربار اما دارای میوه پست و کمکیفیت اشاره دارد. در فرهنگ معاصر کشورهای عربی خلیج فارس نیز به نوعی لباس سنتی و بلند مردانه «دَقله» میگویند.
تلفظ
این کلمه در زبان اصلی خود به صورت دَقْلَة (Daqla) یا دَقَلَة تلفظ میشود.
در جدول
در مسابقات و جداول شرح در متن، پاسخ این کلمه دقیقاً «دقله» با ۴ حرف است. در برخی موارد ممکن است به صورت اسم جنس «دقل» نیز مطرح شود.
به انگلیسی
برای معنای حیوان ضعیف از عباراتی چون lean sheep یا emaciated animal و برای معنای گیاهی آن از اصطلاحاتی مانند bad-quality date استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از ریشه ثلاثی مجرد (د ق ل) مشتق شده است که به مفاهیم ضعف جسمانی و پستیِ کیفیت کالا یا میوه دلالت دارد.
به فارسی
برگردان دقیق این واژه در زبان فارسی معادل کلماتی چون «نحیف»، «لاغر»، «نزار» (برای جانداران) و «پست» یا «بیکیفیت» (برای کالا و خرما) است.
نماد چیست
واژه دقله کاربرد عرفانی، ادبی یا اسطورهای خاصی در ادبیات فارسی ندارد و در متون کهن صرفاً به عنوان نمادی برای توصیف جانداران رنجور یا کالاهای کمارزش و نامرغوب به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل دقله
واژه «دقله» یک کلمه کاملاً مهجور و عربیتبار است که در فارسی معیار و زبان روزمره امروزی کاربرد رایجی ندارد. این کلمه در لغتنامههای کهن عمدتاً در دو معنای متمایز به کار رفته است؛ نخست در حوزه دامداری برای اشاره به گوسفند یا شتر لاغر، خرد و ضعیف، و دوم در حوزه کشاورزی برای توصیف درخت نخل یا خرمایی که کیفیت بسیار پایین و پستی دارد.
از بُعد فرهنگی، این واژه در میان مردم کشورهای حاشیه خلیج فارس کاربرد دیگری نیز یافته و به نوعی رداء و لباس سنتی، بلند و جلوباز مردانه اطلاق میشود. با این حال، در زبان فارسی کاربرد اصلی آن محدود به حل جداول کلمات متقاطع و متون کهن لغوی است و به عنوان نمادی از ضعف جسمی یا نامرغوب بودن چیزی شناخته میشود.