یعنی چه
طوائف (که در املای رایج فارسی به صورت طوایف نوشته میشود) جمع مکسر واژه «طایفه» است. این کلمه به معنای گروهها، بخشها، فِرق، اقوام یا عشایری از انسانها است که دارای ویژگیها، اهداف، عقاید یا اصالت مشترکی هستند و در ساختار اجتماعی یا مذهبی در کنار هم قرار میگیرند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت طَوائِف /tavā'ef/ تلفظ میشود که ترجیحاً در نگارش روزمره به شکل «طوایف» نمود پیدا میکند.
به انگلیسی
بسته به متن مورد نظر، میتوان از واژههای Tribes برای قبایل، Clans برای خاندان و عشیره، و Factions یا Sects برای دستههای مذهبی و سیاسی استفاده کرد.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و جمع مکسر «طائفة» است که در خود زبان عربی نیز به همین صورت برای اشاره به گروهها و فرقهها به کار میرود.
به فارسی
برابرها و معادلهای فارسی این واژه شامل گروهها، دستهها، ایلها، عشایر، خاندانها، تیرهها و جماعات است.
در قرآن
عین واژه «طوائف» به صورت جمع در متن قرآن نیامده است؛ اما شکل مفرد آن یعنی «طائفة» و شکل مثنای آن مانند «طَّائِفَتَانِ» بارها به کار رفته است؛ مانند آیه ۹ سوره حجرات: «وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا...» که به معنی گروهی از مردم یا مؤمنان است.
نماد چیست
این واژه نماد و سمبل سنتی یا اسطورهای خاصی ندارد، اما در ادبیات سیاسی و تاریخی (مانند اصطلاح ملوکالطوائف) نماد چندپارگی، تفرقه، ملوک مستقل کوچک و تقسیم شدن یک جامعه واحد به بخشها و فرقههای گوناگون است.
جمعبندی و توضیح کامل طوائف
واژه طوائف (یا طوایف) ریشه در زبان عربی و ثلاثی مجرد «ط و ف» (طواف) دارد. علت این نامگذاری آن بوده که اعضای یک طایفه در یک محدوده جغرافیایی یا حول محور یک عقیده و سرگروه مشترک حلقه میزدند و گرد هم میچرخیدند و زندگی میکردند.
این کلمه در زبان فارسی به عنوان یک اسم جمع برای اشاره به ساختارهای ایلیاتی، قبیلهای، عشایری و همچنین دستهبندیهای مذهبی و عقیدتی (فرقهها) کاربرد فراوانی دارد. در متون تاریخی ایران، اصطلاح ملوکالطوایفی نشاندهنده دورههایی است که حکومت مرکزی تضعیف شده و قدرت میان طوایف و حاکمان محلی مختلف تقسیم گشته است.
اگرچه ساختار جمع مکسر آن در قرآن دیده نمیشود، اما واژه مفرد طایفه در فرهنگ اسلامی و قرآنی کاربرد گستردهای داشته و به هر گروه یا جماعتی که دارای ویژگی یا هدف مشترکی باشند، اطلاق میگردد.