یعنی چه
«ان قورت» (که شکل صحیح نوشتاری آن «انقلت» است) در اصطلاح عامیانه به معنای بهانهآوردن، اشکالتراشیهای بیمورد و عیبجویی روی مسائل ریز است. این واژه معمولاً زمانی به کار میرود که فردی میخواهد از زیر بار کاری شانه خالی کند یا به صحبتهای منطقی دیگران، پندارهای بیاساس وارد کند.
تلفظ
این واژه در میان مردم به صورت «اِنْقُورْت» تلفظ میشود، اما صورت اصیل و ریشهای آن در زبان عربی «اِنْ قُلْتَ» (En-Golt) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف و طراح جدول میتواند خودِ «ان قورت»، «انقلت» یا مترادفهایی مثل «بهانه» و «ایراد» باشد.
به انگلیسی
برای توصیف این حالت در زبان انگلیسی از اصطلاحات مربوط به ریزبینیهای آزاردهنده و آوردن اگر و اما استفاده میشود.
به عربی
ریشه اصلی این لغت از زبان عربی و مباحثات فقهی گرفته شده است، اما برای معنای اصطلاحی آن از واژههایی چون تعلل و اشکال استفاده میشود.
به فارسی
در زبان فارسی اصیل و فصیح، معادلهایی نظیر بهانهتراشی، مته به خشخاش گذاشتن، خردهگیری، ایراد بنیاسرائیلی و دنگوفنگ بهترین جایگزینها برای این عبارت عامیانه هستند.
جمعبندی و توضیح کامل ان قورت
عبارت عامیانه و کنایهای «ان قورت» در واقع شکل تغییریافته و تحریفشدهٔ ترکیب عربی «إِنْ قُلْتَ» (به معنی: اگر بگویی) است. در گذشته و در حوزههای علمیه، هنگام مباحثات علمی و فقهی، برای مطرح کردن یک ایراد فرضی از عبارت «إن قلت» و برای پاسخ به آن از «قلتُ» (میگویم) استفاده میکردند. این اصطلاح آموزشی به مرور زمان وارد زبان توده مردم شده و تغییر آوایی پیدا کرده است.
امروزه در فرهنگ عامیانه، وقتی کسی مدام برای فرار از کار، پذیرش یک حقیقت یا انجام یک تعهد، ایرادهای بنیاسرائیلی میگیرد و بهانهتراشی میکند، میگویند «فلانی دارد انقورت میآورد». این واژه نماد بارز آدمهای سختگیر، عیبجو و کجبحث است که با پیش کشیدن «اگرها و اماها» تلاش میکنند روند طبیعی کارها را مختل کنند.
بنابراین، «ان قورت» ریشه استاندارد تکواژهای در فارسی ندارد و نباید آن را با واژه «قورت» (به معنی بلعیدن) اشتباه گرفت؛ بلکه کاملاً یک اصطلاح کنایهای عاریهای از زبان عربی است که با ادبیات محاورهای ما عجین شده است.