یعنی چه
در اصطلاح ادبی و علم معانی، اطنابگویی به معنای بسط دادن کلام و بهکار بردن الفاظ زیاد برای یک مفهوم است. اگر این طولانیشدن دارای فایدهٔ بلاغی (مانند تأکید یا بزرگداشت) باشد، پسندیده است، اما اگر بیهوده و ملالآور باشد به آن «اطناب مُملّ» یا تطویل میگویند.
تلفظ
این واژه از واژهٔ عربی «اطناب» (بر وزن افعال) و واژهٔ فارسی «گویی» (از مصدر گفتن) ترکیب شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل بر اساس تعداد حروف، خود واژه یا مترادفهای آن است.
به انگلیسی
این کلمات در زبان انگلیسی دقیقاً مفهوم استفاده از الفاظ بیش از حد نیاز برای بیان یک مطلب را میرسانند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی این اصطلاح، بر مفهوم طول دادن سخن و پرگویی دلالت دارند.
نماد چیست
این مفهوم در فرهنگ عامه نماد طبیعی یا جانوری خاصی ندارد؛ اما از نظر ریشهشناختی (ماده ط ن ب به معنی ریسمان خیمه)، نماد ذهنی سخنی است که بیش از حد نیاز کش میآید و گسترش مییابد.
جمعبندی و توضیح کامل اطناب گویی
اطنابگویی یک اصطلاح ترکیبی در حوزه ادبیات و بلاغت است که از ترکیب واژه عربی «اطناب» (به معنی کشیدن ریسمان خیمه و مجازاً گسترش دادن کلام) و واژه فارسی «گویی» ساخته شده است. این مفهوم در اصل به معنای زیادهگویی و بیان یک منظور ساده در قالب کلمات و جملات مفصل است که در زبان عامه با عناوینی چون پرحرفی یا درازگویی شناخته میشود.
در علم معانی، اطنابگویی همواره یک عیب سخنوری نیست؛ بلکه اگر به مقتضای حال مخاطب و همراه با فایدهای مانند تاکید، روشنگری یا لذت همسخنی (مانند نمونههای بلاغی موجود در قرآن کریم) باشد، هنر سخنوری به شمار میرود. با این حال، اگر این طولانی کردن کلام فاقد فایده و ملالآور باشد، از نظر زیباییشناسی مذموم است و تطویل یا حشو خوانده میشود.
در ساختار زبان و حل جدول، این واژه یک عبارت ۹ حرفی است که در نقطه مقابل واژگانی چون «ایجاز» (کوتاهگویی) و «اختصار» قرار میگیرد و به خوبی تعادل میان لفظ و معنا را در ترازوی نقد ادبی نشان میدهد.