یعنی چه
واژه اشحه جمع مکسر کلمه شحیح است. در لغت به افرادی اطلاق میشود که دچار بخل شدید همراه با حرص و ولع مفرط هستند و از انفاق یا کمک به دیگران به شدت خودداری میکنند.
تلفظ
این واژه به صورت اَشِحَّه (با فتحه روی الف، کسره روی شین و تشدید و فتحه روی ح) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنمای «بخیلان» یا «حریصان» به کار میرود و دارای ۴ حرف است.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه بر مفاهیمی همچون خست مفرط، بخل و حرص شدید دلالت دارند.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و جمع تکسیر از ماده (ش ح ح) است. در زبان عربی معیار برای اشاره به گروهی که بخل شدید دارند استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه کلماتی چون بخیلان، تنگنظران، ممسکان، خسیسان و حریصان هستند.
نماد چیست
در فرهنگ اخلاقی و قرآنی، اشحه نماد انسانهای سستایمان، عهدشکن و منافقی است که دلبستگی شدیدی به مال دنیا دارند و در هنگام سختیها و نیاز جامعه، از جان و مال خود بخل میورزند.
جمعبندی و توضیح کامل اشحه
واژه «اشحه» یک لغت اصیل فارسی نیست، بلکه واژهای قرآنی و مأخوذ از زبان عربی است که به صورت جمع مکسر کلمه «شحیح» به کار میرود. این واژه به طور دقیق به معنای بخیلان و حریصان است و به کسانی اشاره دارد که نه تنها در مال خود خست میورزند، بلکه نسبت به خیررسانی و موفقیت دیگران نیز تنگنظر و ممسک هستند.
این کلمه در ادبیات فارسی بیشتر در متون کهن، تفاسیر دینی و لغتنامهها یافت میشود و در زبان محاورهای امروزی کاربرد چندانی ندارد. همچنین در حوزه مذهبی، این واژه در آیه ۱۹ سوره احزاب به کار رفته و نشانهای از رفتار منکرانه و منفعتطلبانه منافقان در صدر اسلام به شمار میرود.
توجه به املای صحیح این واژه اهمیت بالایی دارد؛ چرا که نباید آن را با کلمه «اشعه» (به معنی پرتوها) که تلفظی مشابه دارد اما از ریشهای کاملاً متفاوت است، اشتباه گرفت.