یعنی چه
زبان نبطی یکی از گونههای کهن و باستانی زبانهای سامی شمالغربی است که به عنوان زبان نوشتاری و رسمی در میان قوم نَبَطی (نبطیان) در منطقه پترا (اردن کنونی)، شام و شمال شبهجزیره عربستان استفاده میشد. این زبان از نظر مکتوب شکلی از آرامی غربی بود، اما زبان گفتاری روزمره مردم آن دوره را شکلی از عربی باستان تشکیل میداد که در نهایت خط آن به مبدأ اصلی پیدایش خط عربی امروزی تبدیل شد.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت [زَ بانِ نَ بَ طی] است. واژه نبطی با فتح نون و باء خوانده میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی مانند زبان نبطی (۸ حرف)، آرامی نبطی (۹ حرف) یا خود واژه نبطی (۴ حرف) کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این زبان تاریخی از اصطلاحات Nabataean language یا Nabataean Aramaic استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی به این زبان تاریخی و باستانی «اللغة النبطية» یا به اختصار «النبطیة» میگویند.
به فارسی
معادل مستقیم این عبارت در زبان فارسی همان «زبان نبطی» یا «آرامیِ نبطی» است که به زبان و گویش باستانی ساکنان پترا اشاره دارد.
نماد چیست
این زبان مکتوب نماد تاریخی برجستهای از انتقال خط آرامی به خط عربی امروزی است. مهمترین نمادهای مادی و باستانشناختی به جا مانده از این زبان، سنگنوشتهها و کتیبههای حفر شده در دل صخرههای شهر باستانی پترا در اردن و منطقه مدائن صالح (الحجر) در عربستان هستند.
جمعبندی و توضیح کامل زبان نبطی
زبان نبطی یکی از شاخصترین زبانهای باستانی حوزه خاورمیانه و از خانواده زبانهای سامی شمالغربی است. این زبان که عمدتاً بر پایه آرامی استوار بود، توسط قوم نبطی در پایتخت افسانهایشان یعنی شهر پترا و مناطق پیرامونی آن برای نگارش کتیبهها و اسناد تجاری به کار میرفت. اهمیت این زبان فراتر از یک ابزار ارتباطی مرده است؛ چرا که خط نبطی به عنوان حلقه واسط و ریشه اصلی پیدایش خط عربی مدرن شناخته میشود.
اگرچه خود واژه زبان نبطی در متن قرآن کریم نیامده است، اما سرزمین و آثار مکتوب این قوم با تمدنهای همجوار و باستانی مذکور در متون دینی نظیر قوم ثمود پیوند تاریخی دارد. ریشهشناسی واژه نبط نیز به مهارت خارقالعاده این مردمان در استخراج آب و کشاورزی در دل بیابان اشاره دارد که نماد هوش مهندسی آنان در دوران باستان است.