یعنی چه
این واژه دو کاربرد عمده دارد؛ در ادبیات به معنای هر چیزِ پوشیده از گل و شکوفه یا آراسته به گل است و در علم گیاهشناسی به مجموعهای از کاسبرگها و گلبرگها گفته میشود که از بخشهای اصلی و زایای گل (پرچم و مادگی) محافظت میکنند.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت گُ (goli) پـوش (pūš) است که از دو جزء «گل» و «پوش» تشکیل میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این راهنما بسته به تعداد حروف درخواستی میتواند خود واژهٔ «گل پوش» (۵ حرف) یا معادل علمی آن «پریانت» باشد.
به انگلیسی
در متون علمی و گیاهشناسی از واژه Perianth استفاده میشود، در حالی که در توصیفات عمومی و ادبی معادلهایی چون Flower-covered به کار میروند.
به عربی
برای مفاهیم علمی گیاهشناسی ترکیب «غلاف الزهرة» دقیقترین معادل است و برای کاربرد ادبی کلمه «مغطى بالزهور» استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی این واژه در متون ادبی شامل «گلپوشیده»، «گلپیرهن» و «شکوفهپوش» است و در اصطلاح زیستشناسی به عنوان «پوشش گل» شناخته میشود.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی، زمین یا رخسار گلپوش نمادی از اوج زیبایی، طراوت، تجدید حیات طبیعت و بهشت برین است. در نگاه علمی و زیستشناسی نیز این ساختار نمادی از هوشمندی طبیعت برای حفاظت از بقای گیاه و جذب حشرات گردهافشان به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل گل پوش
واژه «گلپوش» یک ترکیب اصیل و زیبای فارسی است که از ادغام دو جزء «گل» (از ریشه پهلوی gul) و «پوش» (بن مضارع از مصدر پوشیدن) ساخته شده است. این کلمه در طول تاریخ کاربردی دوگانه یافته است؛ از یک سو در دیوانهای شعر و ادبیات کلاسیک برای توصیف دشتهای سرسبز، جامههای زیبا و رخسار معشوق به کار رفته و تعبیری لطیف از زیبایی بهاری را به دست میدهد.
از سوی دیگر، فرهنگستان زبان و ادب فارسی این واژه را به عنوان اصطلاح مصوب زیستشناسی در نظر گرفته است. در این کاربرد علمی، گلپوش به بخش غیرزایای گل یعنی مجموع کاسبرگها و گلبرگها گفته میشود که وظیفه مهم محافظت از اندامهای تولیدمثلی گیاه را بر عهده دارند. این واژه در متن قرآن کریم به صورت مستقیم وجود ندارد و ساختاری کاملاً ملی و علمی-ادبی دارد.