یعنی چه
در زبان فارسی معیار، ترکیب مکرر «پش پش» به عنوان یک واژه رسمی و مستقل ثبت نشده است. این عبارت بیشتر یک اصطلاح آوایی (صوت تقلیدی) یا گویشی (بهویژه در گویش مازندرانی مانند واژه پشپشو) است که برای رساندن مفهوم بههمریختن، جستوجو کردن و دنبال چیزی گشتن یا صدای حرکت نرم و سایش به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت فتح اول در هر دو جزء (پَش پَش) گزارش شده است.
در جدول
در پاسخهای جدولی، این واژه دقیقاً چهار حرف دارد و ممکن است به عنوان صوت تقلیدی یا ریشه گویشی جستوجو مطرح شود.
به انگلیسی
بسته به اینکه کاربرد آن را صدای خشخش حرکت بگیریم یا عمل جستوجو و بههمریختن وسایل، معادلهای متفاوتی در انگلیسی دارد.
به فارسی
نزدیکترین برگردانها و معادلهای فارسی برای این عبارت عامیانه، واژههایی چون خشخش (در حالت صوتی) و تکاپو یا بههمریختن (در حالت معنای گویشی) هستند.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و زبان محاورهای، این ترکیب نمادی از ایجاد صداهای خفیف، رفتارهای کودکانه، یا تفحص و بههمریختن بینظم وسایل برای یافتن یک شیء است.
جمعبندی و توضیح کامل پش پش
واژه «پش پش» یک مدخل رسمی، اصیل یا پرکاربرد در ادبیات کلاسیک و لغتنامههای شاخص زبان فارسی (مانند دهخدا و معین) نیست. ریشه قطعی مشتقشدهای برای آن در متون کهن به صورت مکرر وجود ندارد و بیشتر یک تکرار گویشی (reduplication) و صوت تقلیدی به شمار میرود.
با این حال، تکواژه «پش» در فارسی کهن به معانی یال اسب یا موی حیوانات آمده و در اصطلاحاتی مانند «پایپش» (صدای پای دزد) دیده شده است. امروزه کاربرد مکرر آن یعنی «پش پش» عمدتاً در گویشهای محلی (بهویژه شمال ایران) در معنای جستوجو کردن، کنایه از بینظمی و صدای خشخش ناشی از حرکت کاربرد دارد.