یعنی چه
الوجوم در اصل به حالتی روحی و ظاهری گفته میشود که فرد در آن به دلیل شدت ناراحتی، خشم یا ترس، خشکش میزند و توانایی سخن گفتن را از دست میدهد؛ به اصطلاح عامیانه یعنی حالتی که فرد از شدت غصه لال و مبهوت شده است.
در جدول
این کلمه در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخی ۶ حرفی برای راهنمای «سکوت ناشی از اندوه» یا «بهتزدگی از غصه» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که حس خفقان، سکوت ناشی از غم و ماتمزدگی را منتقل کنند، معادل این کلمه قرار میگیرند.
به عربی
واژه الوجوم اصالتاً عربی است و از ریشه ثلاثی مجرد (و ج م) مشتق شده است. در معاجم عربی آن را به حالت سکوتی تعبیر کردهاند که همراه با حزن یا ترس شدید باشد.
به ترکی
در زبان ترکی برای رساندن این مفهوم از اصطلاحاتی استفاده میشود که گویای مات و مبهوت شدن و قفل شدن زبان از شدت تکانههای روحی است.
به فارسی
در زبان فارسی واژههایی چون بهت، سکوت سنگین، تکدر، کرب و ماتمزدگی نزدیکترین معادلهای معنایی الوجوم هستند. در لغتنامه دهخدا نیز به معنای خاموش گردیدن از اندوه شدید آمده است.
در قرآن
واژه الوجوم و ریشه سهحرفی «و-ج-م» در متن و آیات قرآن مجید وجود ندارد و کاربرد قرآنی آن منفی یا نامشخص گزارش شده است؛ هرچند در احادیث، خطب و متون کهن عربی پس از اسلام کلمهای شناختهشده است.
نماد چیست
در تصویرسازیهای ادبی و روانشناختی، الوجوم نماد عمیقترین سطح از اندوه انفعالی است؛ حالتی که غصه دیگر با گریه و شیون بروز نمیکند، بلکه به شکل مجسمهای بیتحرک، لال و بهتزده درمیآید که توان تبادل با جهان بیرون را ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل الوجوم
واژه «الوجوم» یک مصدر و اسم اصیل عربی است که به فرهنگهای لغات فارسی راه یافته است. این کلمه نمایانگر حالتی روحی و روانی است که در آن فرد به دلیل هجوم ناگهانی یا سنگینِ اندوه، ترس یا خشم شدید، دچار بهتزدگی شده و زبانش از سخن گفتن بازمیماند. در واقع، این واژه لایهای عمیقتر از یک سکوت ساده را توصیف میکند؛ سکوتی که ناشی از فلج شدن موقت احساسات و گویایی در برابر مصیبت یا شوک عاطفی است.
از دیدگاه ریشهشناسی، این کلمه از ریشه (و ج م) میآید و همخانوادههایی چون واجم (بهتزده و غمگین) دارد. اگرچه این واژه در قرآن کریم به کار نرفته، اما در ادبیات کلاسیک عرب و لغتنامههای معتبری چون دهخدا جایگاه مشخصی دارد. همچنین در یک معنای فرعی و کمتر رایج، وجوم میتواند به عنوان جمعِ «وَجَم» به معنای سنگهای روی هم چیده شده در بیابان برای راهنمایی مسافران نیز تعبیر شود، اما بار معنایی حسی و روانشناختی آن کماکان دستنخورده و برتر است.