یعنی چه
تنشیر واژهای است با ریشه عربی که در متون لغوی و کهن فارسی به معنای بهخوبی پخش کردن، پراکندن و گستردن چیزی بهکار میرفته است. این واژه همچنین به مفهوم باز کردن و پهن کردن جامه یا کاغذ و در مواردی نادر به معنای دمیدن روح و زنده کردن نیز اشاره دارد.
تلفظ
این واژه به صورت تَنْشیر (فتح ت، سکون ن، شین مکسور) تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، تنشیر به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «نیک پراکندن» یا «پخش کردن» کاربرد دارد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه بر مفاهیم پخش، توسعه و توزیع تمرکز دارند.
به فارسی
از نزدیکترین برگردانها و جایگزینهای فارسی اصیل برای این واژه میتوان به «پراکندن»، «پخش کردن» و «گستردن» اشاره کرد.
در قرآن
خودِ واژه «تنشیر» به صورت مستقیم در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، ریشه اصلی آن یعنی «نشر» در قالبهای دیگری مانند «نُشُوراً» (به معنی رستاخیز و زنده شدن) و «تَنتَشِرُونَ» (پراکنده شدن) بارها در آیات مختلف دیده میشود.
نماد چیست
این کلمه نماد اصطلاحی صریح یا شناختهشدهای در فرهنگ عامه ندارد، اما از نظر معنایی میتواند نمادی از آشکارسازی، اشاعه دانش، حقیقت، آگاهی یا گسترش یافتن یک مفهوم در جامعه باشد.
جمعبندی و توضیح کامل تنشیر
واژه «تنشیر» یک مصدر ساختاری از باب تفعیل در زبان عربی است که از ریشه «نشر» مشتق شده و به متون کهن و لغتنامههای فارسی راه یافته است. معنای اصلی و محوری این واژه، پخش کردن فعالانه، گستردن و نیک پراکندن اشیا، جامهها یا حتی اخبار و نوشتههاست. در کاربردهای قدیمیتر ادبی، گاهی لایههای معنایی ظریفی مانند زنده کردن یا دمیدن روح نیز برای آن ذکر شده است.
امروزه این کلمه در زبان فارسی روزمره و مدرن بسیار کمکاربرد است و جای خود را به واژگانی همخانواده نظیر «انتشار»، «نشر» یا کلمات فارسی مانند «پخش» و «توزیع» داده است. با این حال، شناخت معنای آن برای درک بهتر متون کلاسیک و حل جدول کلمات متقاطع اهمیت دارد.