یعنی چه
بد اطوار صفت مرکبی است که برای توصیف افراد بدرفتار، بدسلوک یا کجرفتار به کار میرود. این واژه به کسی اشاره دارد که سکنات، حرکات و جلوههای رفتاری او آزاردهنده، ناخوشایند یا خارج از هنجارهای ادب و جامعه است و تعامل با دیگران را سخت میکند.
تلفظ
این کلمه از دو جزء «بَد» (واژه ایرانی باستان) و «اَطوار» (جمع مکسر طور در عربی) تشکیل شده و به صورت کلمهای مستقل تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، کلمه «بد اطوار» با ۷ حرف به عنوان پاسخ نشانههایی چون بدرفتار، بدخو یا افادهای به کار میرود.
به فارسی
معادلهای خالص و ترکیبی فارسی برای این واژه شامل بدرفتار، کجکردار، بدسلوک، کجمنش و بهانهجو است که همگی مفهوم رفتار ناپسند را میرسانند.
در قرآن
ترکیب واژگانی «بد اطوار» در قرآن کریم نیامده است. با این حال، جزء دوم آن یعنی «أطوار» یکبار در آیه ۱۴ سوره نوح («وَقَدْ خَلَقَکُمْ أَطْوَارًا») به کار رفته که به معنای مراحل گوناگون و گامبهگام آفرینش انسان (نطفه، علقه، مضغه) است و ارتباطی با معنای سرزنشآمیز اخلاقی امروزی آن ندارد.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و زبان فارسی، بد اطوار نماد فردی ناسازگار، پیشبینیناپذیر و بهانهجو است که با حرکات و رفتارهای خود نظم عاطفی یا اجتماعی یک جمع را برهم میزند.
جمعبندی و توضیح کامل بد اطوار
واژه «بد اطوار» یک صفت مرکب اتباعی (فارسی-عربی) است که از ترکیب واژه اصیل و ایرانی «بد» با کلمه عربی «اطوار» (جمع طَور به معنی حالت، شیوه و وضع) ساخته شده است. این ترکیب معنایی دقیقاً به مفهوم شخصی است که وضعیتها، ژستها و رفتارهای ناخوشایند و زنندهای از خود بروز میدهد.
در فرهنگ زبانی امروز، این کلمه بار معنایی منفی دارد و به افراد بدسلوک، بهانهگیر یا کسانی که رفتارهای پر از افاده و کجخلقی دارند، اطلاق میشود. بررسیهای ریشهشناختی نشان میدهد که بخش عربی این واژه در قرآن نیز به کار رفته اما در آنجا صرفاً به مراحل آفرینش اشاره دارد و ترکیب آن با واژه بد، حاصل خلاقیت زبانی فارسیزبانان در سدههای بعدی برای توصیف یک ویژگی اخلاقی بوده است.