یعنی چه
«عادون» واژهای با ریشه عربی و جمعِ کلمه «عادی» (عَادٍ) است که در لغت به معنای تجاوزکاران، قانونشکنان و کسانی است که از حدود، حقوق و مرزهای مشخصشده فراتر میروند. این کلمه در متون اسلامی و ادبیات برای توصیف افرادی که پا را از دایره حق و اعتدال بیرون میگذارند استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه به صورت «عَادُون» (‘ā-dūn) است که در آن حرف «ع» با فتحه و الف مدّی، حرف «د» با ضمه و متصل به واو کشیده خوانده میشود.
در جدول
پاسخ پنجحرفی برای این واژه در جدول خود کلمه «عادون» است. همچنین کلماتی مانند «متجاوزان» و «ستمگران» نیز به عنوان معادلهای معنایی آن در حل جدول کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن، از واژههایی که مفهوم عبور از قانون، قانونشکنی و تجاوز به حقوق دیگران را میرسانند برای ترجمه این واژه استفاده میشود.
به فارسی
دقیقترین برگردانهای فارسی برای این واژه شامل «تجاوزکاران»، «قانونشکنان»، «ستمپیشگان» و «کسانی که از مرزهای اخلاقی و قانونی فراتر میروند» است.
در قرآن
این کلمه به عنوان صفت و جمع مرفوع در قرآن کریم برای توصیف کسانی که از مرزها و احکام الهی پا فراتر میگذارند به کار رفته است؛ مانند آیه ۷ سوره مؤمنون و آیه ۳۱ سوره معارج («فَأُولَٰئِکَ هُمُ الْعَادُونَ»؛ پس آنان همان تجاوزگرانند) و همچنین در آیه ۱۶۶ سوره شعراء («بل أنتم قوم عادون»؛ بلکه شما قومی تجاوزکارید).
جمعبندی و توضیح کامل عادون
واژه «عادون» از ریشه عربی «ع د و» به معنی تجاوز کردن و از حد گذشتن گرفته شده است. این کلمه در فرهنگ، ادبیات دینی و تفاسیر قرآنی، به عنوان نمادی برای قانونشکنی، پردهدری، فساد رفتاری و انحراف اجتماعی در نظر گرفته میشود که دقیقاً نقطه مقابل تقوا، عدالت و اعتدال قرار دارد.
نکته مهم در بررسی این کلمه، عدم اشتباه آن با دو مفهوم مشابه است؛ اول اینکه «عادون» با «قوم عاد» که یک قوم تاریخیِ عذابدیده هستند تفاوت دارد و یک صفت رفتاری است. دوم اینکه نباید آن را با واژه «عَادِّین» (با تشدید دال از ریشه ع د د به معنی شمارشگران) اشتباه گرفت. در مجموع، عادون به کسانی اشاره دارد که آگاهانه یا ناآگاهانه مرزهای اخلاقی و الهی را زیر پا میگذارند.