یعنی چه
گیاه پاپیروس (با نام علمی Cyperus papyrus) گیاهی علفی، چندساله و آبزی از تیرهٔ جگنیان است که ساقههای بلند و بدون برگی دارد. این گیاه در تالابها و مناطق مرطوب، بهویژه در حوزه رود نیل در مصر و سایر مناطق آفریقا به وفور میروید و در گذشته از مغز ساقههای آن برای ساخت نخستین نوع کاغذ ضخیم به همین نام استفاده میشده است.
تنزلو
پاپیروس (تلفظ: pāpiros / pāpyrus)
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه به صورت «گیاه پاپیروس» دارای ۱۱ حرف است. همچنین کلمات کوتاه تری نظیر «بردی»، «نی مصری» یا «قرطاس» (به عنوان کاغذ حاصل از آن) نیز به عنوان پاسخهای جایگزین کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی به این گیاه Papyrus یا Papyrus plant میگویند. واژه مدرن Paper (کاغذ) در انگلیسی و Papier در فرانسوی نیز مستقیماً از ریشه همین کلمه مشتق شدهاند.
به فارسی
در زبان فارسی علاوه بر خود واژهٔ وامگرفته شدهٔ «پاپیروس»، معادلهای کلاسیک و بومی دیگری همچون «نی مصری»، «بَردی» (وامواژه عربی)، «لُخ»، «پیزُر» و «جگن» برای اشاره به این دسته از گیاهان مردابی استفاده میشود.
نماد چیست
این گیاه در فرهنگ و هنر مصر باستان نماد بسیار مهمی بود. پاپیروس به دلیل شکل چتری و پرتو مانند گلهایش نماد خورشید، روشنایی، حیات و ابدیت به شمار میرفت. همچنین به دلیل کاربرد اصلیاش، مظهر دانش، نوشتار و تمدن بود و در تقسیمات جغرافیایی آن دوران، به عنوان نماد رسمی منطقهٔ «مصر سفلی» (بخش شمالی مصر) شناخته میشد.
جمعبندی و توضیح کامل گیاه پاپیروس
گیاه پاپیروس یکی از مهمترین و تاثیرگذارترین گیاهان در تاریخ تمدن بشری است. این گیاه علفی و آبزی که بومی تالابهای آفریقا و به ویژه سواحل رود نیل در مصر باستان است، ساقههای بلندی دارد که مصریان باستان با مهارت فراوان از مغز آن برای ساخت نوعی کاغذ ضخیم و حصیرمانند استفاده میکردند. این اختراع بزرگ، بستر مناسبی را برای ثبت دانش، قوانین، هنر و عقاید مذهبی مصر باستان فراهم کرد و واژه کاغذ در زبانهای اروپایی امروز (مانند Paper) نیز یادگار ریشهٔ یونانی و لاتین همین گیاه است.
در فرهنگهای مختلف، پاپیروس نامهای متعددی نظیر بَردی، قرطاس و نی مصری دارد. این گیاه علاوه بر کاربرد صنعتی و نوشتاری در دوران باستان، ارزش نمادین بالایی نیز در تمدن نیل داشت؛ به طوری که شکل ظاهری گلهای چتری آن نمادی از پرتوهای خورشید، باروری، ابدیت و رشد در میان مرداب تلقی میشد و به عنوان نشان اختصاصی جغرافیای مصر سفلی در آثار هنری و معماری فراعنه به وفور به چشم میخورد.