یعنی چه
المفسدون در لغت به معنای فسادکنندگان، ویرانگران و تبهکاران است؛ یعنی کسانی که از مسیر صحیح و اعتدال خارج شده و با رفتار، نفاق یا اعمال خود باعث نابودی نظم، اخلاق و آرامش در جامعه یا زمین میشوند.
تلفظ
این واژه به صورت فتحة الف و لام ساکن، ضمه ميم، سکون فاء، کسره سین و ضم دال تلفظ میشود: اَلمُفسِدون.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، از واژههایی که مفهوم ایجاد فساد، تبهکاری و آسیبرسانی را میرسانند استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود اصالتاً عربی، اسم فاعل و جمع مذکر سالم از ریشه (ف-س-د) در باب افعال است و مترادفهای آن در این زبان شامل واژگان تخریبگر و اشرار میشود.
به فارسی
برگردانهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل تبهکاران، مفسدان، ویرانگران، بدکاران و آشوبطلبان است.
در قرآن
این واژه و مشتقاتش بارها در قرآن کریم آمده است. از بارزترین نمونههای آن آیه ۱۲ سوره بقره در وصف منافقان است: «أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَٰكِنْ لَا يَشْعُرُونَ» (آگاه باشید که آنان خود فسادگرانند، ولی درک نمیکنند). همچنین در آیه ۹۴ سوره کهف در توصیف قوم یأجوج و مأجوج به عنوان مفسدان در زمین یاد شده است.
جمعبندی و توضیح کامل المفسدون
واژه «المفسدون» کلمهای اصالتاً عربی و قرآنی است که به معنای تبهکاران، فتنه انگیزان و کسانی است که نظم، اخلاق و عدالت را در جامعه به لرزه درمیآورند. ریشه این واژه از «ف س د» به معنای خارج شدن از حد اعتدال و تباهی گرفته شده است و در نقطه مقابل مصلحان و صالحان (اصلاحگران و نیکوکاران) قرار میگیرد.
در فرهنگ و تفاسیر اسلامی، این کلمه صرفاً به معنای تخریب فیزیکی نیست، بلکه نماد بارز نفاق، دروغگویی سازمانیافته و تخریب باورهای جامعه در لباس مصلح و دلسوز است؛ چرا که مفسدان حقیقی غالباً خود را مصلح و خیرخواه معرفی میکنند در حالی که از عمق آسیب اعمال خود بیخبرند.