یعنی چه
این ترکیب وصفی عربی به معنای خصم و بدخواهی است که عداوت خود را پنهان نمیکند و دشمنی او برای همگان کاملاً واضح، صریح و مشخص است.
تلفظ
در تلفظ قرآنی و عربی، حرف واو دارای تشدید و تنوین نصب است (عَدُوّاً) و کلمه دوم با ضم میم، سکون با، کسره یا و تنوین نصب خوانده میشود (مُبیناً).
به انگلیسی
در برگردانهای انگلیسی قرآن و متون اسلامی، از تعابیری چون Clear enemy یا Avowed enemy برای رساندن معنای دقیق آن استفاده میشود.
به عربی
در خود زبان عربی، ترکیبات هممعنی دیگری مانند عدو ظاهر یا خصم مبین برای توصیف این حالت از دشمنی به کار میرود.
به ترکی
در ترجمههای ترکی استانبولی عبارات قرآنی، این کلمه معمولاً به صورت Apaçık bir düşman معنی میشود.
به فارسی
در زبان فارسی دقیقترین معادلهای روان برای این ترکیب، دشمن روشن، بدخواه علنی و خصم صریح هستند که عداوت پنهانی ندارند.
در قرآن
این ترکیب بارها در قرآن کریم (مانند آیه ۵۳ سوره اسراء و آیه ۶۰ سوره یس) تکرار شده و در اکثریت قریب به اتفاق این آیات، به عنوان هشداری به انسانها درباره دشمنی آشکار و بیپردهٔ شیطان به کار رفته است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و متون ادبی، این عبارت نماد مظهر ابلیس و نیروهایی است که بدون پردهپوشی و با هدف مشخص، انسان را به سمت سقوط و گمراهی میکشانند.
جمعبندی و توضیح کامل عدوا مبینا
عبارت «عدوا مبینا» یک ترکیب وصفی قرآنی و عربی است که از دو واژه «عدو» (به معنی دشمن از ریشه ع د و به معنای تجاوز از حد) و «مبین» (به معنی آشکار از ریشه ب ی ن) تشکیل شده است. این اصطلاح در زبان فارسی نیز در متون دینی، ادبی و عرفانی به طور گسترده برای اشاره به کسی که دشمنیاش کاملاً عیان، بیپرده و صریح است استفاده میشود.
در فرهنگ اسلامی و به ویژه در نص صریح قرآن کریم، این صفت مکرراً برای شیطان (ابلیس) به کار رفته است تا به انسانها هشدار داده شود که او یک بدخواه پنهان نیست، بلکه عداوتش با بنیآدم ریشهدار، واضح و آشکار است. بنابراین، این عبارت در ادبیات نماد تام وسوسههای گمراهکننده و دشمنیهای علنی با مسیر خیر و حقیقت محسوب میشود.