یعنی چه
تنعمات جمع مؤنث سالم کلمه «تنعم» است و در لغت به معنای رفاه، خوشگذرانی، عیش و عشرت و بهرهمندی فراوان از مواهب، امکانات و آسودگی خاطر در زندگی به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت تَنَعُّتات (تَ - نَعْ - عُ - مات) تلفظ میشود و تشدید روی حرف «ع» قرار دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً در پاسخ به راهنماهایی چون «خوشگذرانیها»، «ناز و نعمتها» یا «آسایشها» میآید و دقیقاً ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم تنعمات در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، از واژگانی که به مواهب مادی، رفاه و لذتهای زندگی اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
خود کلمه «تنعمات» به این صورت جمع در عربی امروز کمتر رایج است و بیشتر شکل مفرد آن (تنعُّم) یا واژههای هممعنی مانند رفاهية و ترف به کار میروند.
به فارسی
معادلهای اصیل و عبارات فارسی همارز برای این کلمه شامل نعمتها، عطایا، خوشیها، برخورداریها، مرفهیات و نعمتهای دنیوی است که به گشایش در زندگی اشاره دارد.
در قرآن
خود واژه «تنعمات» با این ساختار جمع در متن قرآن نیامده است؛ اما مشتقات ریشه آن بارها ذکر شدهاند؛ مانند آیه ۱۵ سوره فجر (فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ: پس پروردگارش او را گرامی میدارد و غرق در نعمت میکند) و آیه ۱۱ سوره مزمل (وَأُولِی النَّعْمَةِ: و صاحبان نعمت و رفاه).
نماد چیست
این کلمه نماد انتزاعی مرفه بودن، زندگی اشرافی و بهرهمندی کامل از مواهب دنیوی است. در ادبیات عرفانی گاه به عنوان نمادی از دلبستگی به دنیا و غفلت از معنویت به خاطر آسایش مادی نیز قلمداد میشود.
جمعبندی و توضیح کامل تنعمات
واژه تنعمات از ریشه عربی «ن ع م» گرفته شده و به طور کلی بیانگر حالتی از زندگی است که در آن فرد از هرگونه سختی و تنگدستی دور بوده و غرق در مواهب مادی، آسایش و امکانات رفاهی است. این کلمه در ادبیات فارسی و متون کهن مکرراً برای توصیف احوال مرفهین یا توصیف پاداشهای بهشتی به کار رفته است.
اگرچه خود این لفظ به صورت جمع مؤنث در کتاب قران به چشم نمیخورد، ریشه و همخانوادههای آن نظیر نعیم، نعمت و انعام بخش عمدهای از فرهنگ واژگان دینی را در توصیف مواهب الهی تشکیل میدهند. این کلمه تعادلی میان مفهوم فیزیکیِ رفاه و مفهوم انتزاعیِ سپاسگزاری یا غرق شدن در مادیات را به نمایش میگذارد.