تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت «لیزَردیسک» (lāzer-disk) تلفظ میشود و از ترکیب دو واژه انگلیسی لیزر و دیسک شکل گرفته است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه دقیقاً «لیزردیسک» با ۸ حرف است. همچنین ممکن است به عنوان لوح نوری قدیمی یا فرمت ویدیویی قبل از دیویدی پرسیده شود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این فناوری با نام LaserDisc شناخته میشود که به اختصار به آن LD نیز میگویند.
به ترکی
در زبان ترکی نیز از همین اصطلاح با نگارش ترکی یعنی Lazer disk برای اشاره به این لوحهای نوری استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی که برای این واژه دخیل استفاده میشوند شامل «لوح نوری تصویری»، «دیسک لیزری» و «ویدئودیسک» هستند.
نماد چیست
لیزردیسک در مطالعات رسانهای و فرهنگ عامه، نمادی از دوران گذار فناوری آنالوگ به دیجیتال و رسانههای خانگی نوستالژیک دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی به شمار میرود.
معنی انگلیسی/خارجی
واژه LaserDisc ترکیبی از Laser (مخفف تقویت نور به روش گسیل القایی تابش) و Disc (صفحه گرد) است. این فرمت نخستین بار در سال ۱۹۷۸ به بازار عرضه شد و به دلیل ابعاد بزرگش (مشابه صفحه گرامافون) و کیفیت بالای تصویر آنالوگ و صدای دیجیتال، نسل پیشزمینه سیدی و دیویدی محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل لیزردیسک
لیزردیسک (LaserDisc) نخستین فرمت تجاری برای ذخیرهسازی دیسکهای نوری بود که عمدتاً برای پخش فیلم و ویدیو در مصارف خانگی استفاده میشد. این فناوری کیفیت تصویری به مراتب بالاتر از نوارهای ویدئویی مغناطیسی (VHS) ارائه میداد و دادههای تصویری آن به صورت آنالوگ و صدا به صورت دیجیتال یا آنالوگ با پرتو لیزر خوانده میشد.
این دیسکها با قطر ۳۰ سانتیمتر، ظاهری شبیه به صفحات گرامافون اما براق و فلزی داشتند. اگرچه لیزردیسک به دلیل هزینه بالا و عدم امکان ضبط خانگی نتوانست به طور کامل بازار عمومی را تسخیر کند، اما پایه و اساس اختراع فناوریهای بعدی مانند CD، DVD و Blu-ray قرار گرفت و امروزه یک وسیله نوستالژیک و کلکسیونی به شمار میرود.